Nosem po betonie,tyłkiem po piasku,płetwą w wodzie

Zàijiàn Zhōng guó

2009-10-23T10:15:00.001+13:00

Nie widac

2009-10-23T05:09:00.006+13:00

- Towarzyszu Premierze, misja wykonana!
- Naród jest z was dumny.
- Melduje, ze nie widać. Patrzyłem uważnie caly lot, ale nie widziałem.
- Przeciez w elementarzu bylo napisane, ze widać. Wszystkie chińskie
dzieci wiedza, ze widać. Nawet amerykańskie dzieci w to wierza.
- Chyba jednak nie widać, Towarzyszu Premierze.

Pierwszy chinski kosmonauta Yang Liwei obalil mit jakoby Wielki Mur
Chinski bylo widac z kosmosu jako jedyny obiekt stworzony przez
czlowieka. Widac go z pierwszej orbity okoloziemskiej, tak jak i
mnostwo drog, linii kolejowych, szklarni wielkopowierzchniowych i
innych budynkow.
Mniejsza z tym. Slawa Muru nie ucierpi od tego czy go mozna dostrzec z
kosmosu. Wlasnie tej slawy balismy sie, bo wiemy, ze w kazdym
interesujacym miejscu sa hordy Chinczykow z przewodnikami mialczacymi
do megafonow. Znalezlismy na to sposob i za rada podroznikow
napotkanych na szlaku pojechalismy na "Secret Wall Tour". Wycieczka
tak tajemnicza, tak tajemnicza, ze nawet w hostelu nie wiedzieli dokad
jedziemy i nawet przewodnicy nie znaja tego miejsca. 2,5 h od Pekinu
dosiadla sie do nas babulina. Okazalo sie, ze babulina pomimo co
najmniej szesciu krzyzykow na karku, hozo popedzila nas pod stroma
gore na probe sforsowania muru.
Na Murze nie bylo wycieczek, przewodnikow, ani sprzedawcow badziewia.
Tylko nasza grupa (9 osob) i babulina przewodniczka. Sama radosc.
W drodze powrotnej przejechalismy kolo Badaling, czesci Muru
najbardziej odrestaurowanej i pelnej turystow. Ha!

Pikantne opowiesci

2009-10-21T01:43:00.001+13:00

Na poczatek wyjasnienie: kuchnia chinska nie istnieje.
To tak samo jakby powiedziec "kuchnia europejska", niby mozna, ale to
pojecie zbyt szerokie, zeby cokolwiek znaczylo. Z "kuchnia chinska"
podobnie, bo roznorodnosc potraw, przypraw, sposobu ich
przygotowywania i podawania jest tak rozlegla miedzy poszczegolnymi
regionami, ze stanowia oddzielne byty. Wspolnym mianownikiem sa
skladniki: ryz, makaron, wieprzowina i niektore warzywa.
Nie zostalismy ekspertami od jedzenia w Chinach, bo zywimy se w
miejscach raczej tanich i nie mielismy ani okazji, ani ochoty na
sprobowanie lapy tygrysa, mozgu malpy czy penisa bawolu. Ale co wiemy,
to opowiemy.
Chinczycy jedza wczesnie. Zaczynaja od sniadania juz kolo 6 rano,
ktore standardowo sklada sie z kleiku ryzowego (bez smaku), zupy z
fasoli (bez smaku), kluski (z wieprzowina), piklowanych warzyw i mleka
sojowego. Obiad jedza kolo poludnia i jest sa to zazwyczaj nudle w
jakims wywarze miesnym. Prawdziwe szalenstwo zaczyna sie wieczorem
(kolo 7) kiedy nadchodzi czas kolacji. Chinczycy uwielbiaja jesc i
celebruja kolacje tak jak hiszpanie. Zasiadaja z cala rodzina albo z
przyjaciolmi, zamawiaja mnostwo potraw, tak, zeby kazdy mogl kasnac
roznych smakow. Sa przy tym glosni, rozesmiani i kwitna radoscia
zycia. Przy okazji pluja, charkaja, smarkaja, bekaja i pierdza nie
wstajac od stolu. O mlaskaniu i siorbaniu nie wspominamy, bo czym
glosniej, tym bardziej smakuje.
W srodku kolejne wyjasnienie: sajgonki sa z Wietnamu, a nie z Chin.
Te, ktore jemy w restauracjach chinskich, nijak nie maja sie do
orginalu.
Chinczycy wynalezli dwie rzeczy, ktore nas ucieszyly, jak tylko
wjechalismy do Chin. Pierogi i kluchy. Pierogi smakuja tak jak nasze.
Zazwyczaj nadziewane sa miesem i podawane w zupie albo luzem z jakims
sosikiem do dodania smaku. Kluchy to temat rozterek miedzy
podroznikami, bo nie wszystkim odpowiadaja. Kluchy to nasze kluski na
parze, tyle ze nadzienie raczej tresciwe. W naszych badaniach
kulinarnych natknelismy sie na nadzienie miesne (najbardziej
popularne), warzywne typu baklazan na ostro z paryka albo kapusta z
cebula i makaronowe. Makaron z sosem sojowym w klusce na parze.
Najlepsze kluski sa w Szanghaju. Tutaj nie bedziemy z nikim
dyskutowac. Maja troche mniej miesa i dzieki temu w pustej przestrzeni
miedzy nadzieniem a ciastem zbiera sie caly smaczny sos z miesa. A
absolutnym szczytem kluskowym sa kluchy przysmazane. Kluchy
Szanghajskie maja zalaczona instrukcje obslugi: najpierw wygryzc mala
dziurke, wyssac sok i chapsnac reszte. Mozna uzyc slomki.
W kilku miejscach natknelismy sie na dania, ktore znamy z restauracji
chinskich w Europie np. Wieprzowine na slodko-kwasno. Tutaj tez sos
rozni sie w zaleznosci od regionu, czasami jest gesty, ciemny,
skarmelizowany, a czasami czerwonawy z mnostwem warzyw. Zawsze
slodko-kwasmy i wysmienity.
W Chinach czesto je sie na ulicy, wiec rozpowechnione sa rozne dania
na patyku: ziemniaki (mniam), rozne czesci krowy czy swini,
wieprzowine, kalmary, osmiornice, parowki (slodkie). W Yunanie mozna
to zagryzc baba, czyli plackiem chlebowym i popic jogurtem z mleka
yaka.
Syczuan slynie z ostrych potraw (chinczycy generalnie jedza ostro, bo
wg. chinskiej medycyny pomaga to oczyscic cialo z toksyn). O tym, ze
mieszkancy Syczuanu maja wypalone kubki smakowe dowiedzielismy sie
zamawiajac smazonego baklazana, ktory mial nie byc "wcale a wcale"
ostry i po drugim kesie spocilismy sie, lzy sie polaly i nagle
zaczelismy slyszec wyrazniej, bo nam sie przetkaly kanaly sluchowe i
mloteczek zaczal zwawiej stukac.
Przemierzajac rozlegle chinske polaci musielismy sie czyms zywic w
pociagach. Na szczescie w kazdym wagonie jest kran z wrzaca woda,
ktora mozna zalac chinska zupke (sa setki smakow, wiekszosc
obrzydliwa) lub herbatke. Chinczycy pija herbate zawsze i wszedzie
chodza z termosem. W kazdym miejscu mozna poprosic o dolewke wrzatku,
a ze herbata pierwsza klasa, to spokojnie mozna zaparzac kilka razy
(najlepsze podobno do 8, my doszlismy do 3-4 zaparzen tych samych
lisci). Zgodnie z zasada o krakaniu i wronach, my tez paradujemy z
goracym, czerwonym bidonem.
Na koniec ostatnie wyjasnienie: piwo w Chinach jest tansze niz kawa.
Za jedna filizanke kawy mozna wypic 1,5 litra piwa. Zgadnijce co
pijemy.

Uwiezieni / Atrapados

2009-10-16T04:01:00.005+13:00

Wyprawa dobiega końca. Jeszcze tylko kilka dni, zeby zasiasic do
kanapki z serem i ogladac kolejne ataki zimy za oknem, a my tymczasem
utknelismy. Z powodu przedluzenia wiz o tydzień musimy odczekać
tydzień (logika kraju wiecznej szczesliwosci i szalejącej
biurokracji). Na szczescie (trochę mu pomogliśmy) oczekiwanie wypadło
w calkiem sympatycznym Pingyao. Przed wyjazdem do tłocznego Pekinu i
po wyjedzie z jeszcze tloczniejszego Szanghaju, obijamy się w
malutkiej (jak na tutejsze warunki) wiosce, która niegdyś byla
najwazniejszym ośrodkiem finansowym Chin. Z tej wagi niewiele juz
zostało poza rezydencjami, starymi bankami, murami i
przedsiebiorczoscia mieszkancow, którzy zdzierają z turystów ile
wlezie. Rezydencji jest co niemiara (4000 czyli po jednej na każdych
dziesięciu mieszkancow), banków mniej, ale wsrod nich pierwszy bank w
Chinach, mury długie, grube i dobrze chroniące przed cywilizacja.
Pomieszkujemy w rezydencji cesarskiej (a jak!), szorujemy bruki
zwiedzajac coraz to nowe zabytki (choc od dziesiatego wszystkie wydaja
nam sie takie same), budzimy usmiech politowania kucharza w hostelu
grajac w bilarda, podlewamy kwiatki i czekamy az nam oddadza
paszporty, zeby ruszyc do Pekinu.

La aventura llega a su fin. Solo faltan unos dias para que comamos un
bocadillo con queso y veramos las nevadas de otoño polaco. Mientras
tanto estamos atrapados esperando para que nos extendan los visados.
Tenemos que esperar una semana para que podamos quedarnos una semana
mas en China (la logica del sistema burocratico). Por lo menos estamos
atrapados en una residencia del emperador en un pueblo pequeño (para
China). Pingyao, porque asi se llama el pueblo, fue el centro de
economía china desde el siglo 14 y aquí empezaron a funcionar los
primeros bancos en China. No queda mucho de aquella riqueza: las
residencias de los ricos, los bancos y el espíritu empresarial de los
habitantes. Hay unas 4000 residencias (una para cada 10 habitantes),
entre cuales conocemos demasiadas y todas ya nos parecen iguales. Asi
que andamos por la muralla, que protege muy bien de la civilizacion,
regamos los flores en el hostal de aburrimiento, jugamos al billar
(version patetica según el cocinero del hostal) y esperamos a nuestros
pasaportes para que podamos huir a Pekin.

Shanghai by night

2009-10-11T10:26:00.003+13:00

(Necro)polis

2009-10-11T10:03:00.002+13:00

Terakotowej armii cesarza Qin poswiecono hektolitry atramentu (nie
tylko chinskiego) i tony papieru (nie mamy ambicji ich przepisywac).
Mowi sie, ze - obok szczatkow Tytanica - wlasnie nieruchomi wojownicy
sa najchetniej ogladanym (i doslownie: obleganym) artefaktem. Czesc
armii podrozuje po swiecie odslaniajac czastke tego, co kryje sie
niedaleko Xi'an w chinskiej prowincji Shaanxi. To tutaj znajduje sie
pole potencjalnej bitwy, w powietrzu wrecz slychac strzek oreza.
Wybudzona z glebokiego snu armia wreszcie ma przed kim bronic swojego
cesarza-tyrana. A bedzie tak:

Zastepy wojownikow kontra hordy zwiedzajacych. Ponad 8000
skamienialych figur gotowych wypelnic zadana im 2000 lat temu misje
czeka na smialka, ktory pierwszy przekroczy czerwona tasiemke..
Wszystko jest perfekcyjnie przygotowane: lucznicy skladaja sie do
strzalu, piechurzy zastygli z na wpol odbezpieczona bronia, konie
szykuja ceramiczne peciny do skoku, generalowie skamieniala reka
probuja cos przekazac swoim odzialom.. Druga strona tez nie odpuszca.
Tlum napiera ze wszystkich stron, migawki wycelowne, blysk fleszy
oslepia budzacych sie do zycia wojownikow, a zagrzewajace do walki
okrzyki dzwonia w terakotowych bebekach. Nagle wszyscy zamarli,
wsluchuja sie w cisze, ktora w koncu peknie i rozlegnie sie
upragnione: DO ATAKU!

Chinska jezyk, trudna jezyk

2009-10-02T02:07:00.003+13:00

Po prawie dwóch tygodniach w Chinach rozumiemy sie z miejscowymi tak
samo jak na poczatku. W kraju, w ktorym nawet pokazywanie liczb na
palcach jest skomplikowane i opatrzone licznymi zasadami, jakiekolwiek
interakcje werbalne raczej nie wchodza w gre. Co prawda potrafimy
powiedziec "dzien dobry", "herbata", "dziekuje" i czasami odwazamy sie
na "do widzenia", ale juz "tak" albo "nie" ogranicza sie do kiwania
glowa. Chinczycy na "tak" mowia czasami "aaaaaa", czasami "dzia", a
czasami wydaja z siebie niezrozumialy potok slow. "Nie" za to zalezy
juz zupelnie od kontekstu. Latwiej machac glowa. Jak zatem sie
porozumiewamy? Normalnie, po polsku. Jestesmy w kraju, w ktorym
znajomosc angielskiego jest tylko nieco lepsza niz polskiego, nasz
ojczysty jezyk znakomicie sie wiec sprawdza. My sie nie wysilamy,
rozmowcy nie stresuja, efekt taki sam. Nie czujemy sie przy tym
wszystkim nierozumiani ani samotni. Z kazdej strony docieraja do nas
sympatyczne usmiechy, ktore odwzajemniamy, nie mogac przekuc ich na
dluzsza rozmowe.
Czasami jednak trzeba cos przeczytac (z ktorego peronu odjezdza
pociag, dokad jedzie autobus albo gdzie jestesmy na mapie). Mamy
ambitne plany rozszyfrowania "krzakow", niektore juz nawet
rozpoznajemy, np: gora, autobus, pociag, ale na razie poslugujemy sie
systemem skojarzen typu: strzalka-osiem-drabinka, labirynt-krzyz-okno,
etc. W skojarzeniach tych wystepuje rowniez pojecie "zamieszania",
ktore okresla te wszystkie znaki, ktore sa tak skomplikowane
graficznie, ze nie mozemy ich latwo zapamietac i przywolac w
odpowiednim momencie. Ale jakos tak sa skonstruowane te chinskie
slowa, ze zawsze jakis element charakterystyczny sie znajdzie i wskaze
kierunek.
Ostatnia deska ratunku jest slownik obrazkowy (dziekujemy Lolkom),
ktory oszczedza nam wyglupow przy probach kupienia zupy z wolowina i w
innych krytycznych sytuacjach.
Na koniec ciekawostka. W Chinach policjanci wystepuja parami, ale w
odroznieniu od polskich policjantow, jeden w parze zawsze mowi po
angielsku. I droge wskaze, i powie w ktorej kolejce stanac. Policjant
przyjacielem turysty.

Herbatka z Panem Lee i co z niej wyniklo

2009-09-27T21:23:00.005+13:00

Pana Lee spotkaliśmy w Parku Ludowym w Chengdu, gdzie uporczywie
staraliśmy się oproznic czarki niekonczacej się zielonej herbaty (w
chińskich herbaciarniach na czarkę naparu przypada dwulitrowy termos
wrzadku, stad na jej piciu, badz siorbaniu, mozna spedzic caly dzień).
Wlasciwie to nie my spotkalismy Pana Lee, to Pan Lee namierzył nas i
postanowił się przysiasc. Juz po kilku minutach rozmowy wiedzieliśmy,
ze polaczylo nas cos wiecej niz przypadek i ze to nie bedzie nasze
pierwsze i ostatnie spotkanie. Po pierwsze, plynna agielszczyzna Pana
Lee byla mila odmiana po kilku dniach blazenady, rysowania,
poslugiwania sie onomatopejami, pokazywnia palcem, liczenia na palcach, czy slinienia sie na widok potraw, ktore
po polgodzinnym zamawianiu okazywaly sie czyms zupelnie innym. Po
drugie, Pan Lee znal odpowiedzi na wszystkie nasze pytania, a nawet
wyprzedzal ich formulowanie, ba odpowiadał nawet na te, ktore nie
zaległy się jeszcze w naszych glowach. Po trzecie, Pan Lee ma kontakty
w artystycznych kręgach syczuańskiej stolicy, co oznacza, ze moze
trochę więcej niz my. Dlatego tez nie wahaliśmy się ani chwili, zeby
oddac się w jego ręce i spedzic wspolnie dzień w syczuańskiej operze,
podgladajac zarówno to, co na scenie ja i za nia. Byliśmy niesamowicie
podekscytowani mogąc siedzieć w garderobie i podgladac transformacje
aktorów w sceniczne postaci (nakladanie makijażu to najciekawsza czesc
metamorfozy!). Najpierw niesmialo probowalismy robic zdjęcia, ale
widząc przyjazne nastawienie aktorów szybko puscily nam hamulce i
poszliśmy na calosc. Pan Lee tylko zacierał ręce z uciechy i pilnował,
zebysmy si nie pogubili.

P.S. W trakcie spektaklu Pan Lee szeptał z rzędu za nami tłumaczenie akcji rozgrywającej się na scenie: opowieści o smutnej cesarskiej konkubinie, niewdzięcznym mezu, mnichu i jego matce, wyrodnym synu cesarza i niespelnionych kochankach.

Pandy jakie sa kazdy widzi... / Panda es como es

2009-09-27T20:30:00.008+13:00

Pierwsze kroki / Los primeros pasos

2009-09-20T22:07:00.019+12:00

Jestesmy w Chinach. Powoli, powoli wnikamy w Panstwo Srodka. Pierwsze
zaskoczenie spotkalo nas juz na granicy, gdy w pelni profesjonalne
chinskie sluzby graniczne w czystej angielszczyznie pomogly nam
wypelnic papierki, przeszukaly plecaki i nie znajdujac, tego czego nie
powinni znalezc (nieprawomyslnego przewodnika, ktory udawal ksiazke o
Coco Chanel) zyczyly milego pobytu.
Jakby malo nam bylo tarasow ryzowych na polnocy Wietnamu, to zaraz po
wjezdzie do Chin, wdrapalismy sie do Yuanyang, gdzie ludzie z
plemienia Hani przez 1300 lat stworzyli mozaike pol na stokach gor
Ailao. Pomimo, ze tarasy najlepiej prezentuja sie w zimie, kiedy
zalane sa woda oczekujac na wiosenny siew, ich wielka powierzchnia i
geometryczne wzory nawet teraz rekompensuja trud dojazdu do tego
zapomnianego przez budowniczych drog regionu.
Chinczycy staraja sie uzyskac dla tego cudu inzynierii rolniczej
status Swiatowego Dziedzictwa UNESCO, na razie bez powodzenia. Kiedy
jednak dopna swego, miasteczko pewnie straci swoj powolny rytm, stroje
mniejszosci etnicznych beda noszone glownie dla turystow, a hotele
przeslonia widok na doliny.
Z Yuanyang przedostalismy sie do Kunming, niewielkiego, jak na warunki
Chinskie, miasta (ponad milion mieszkancow), gdzie zabawilismy kilka
godzin w oczekiwaniu na oslawiony nocny autobus. Ku naszemu zdumieniu,
autobus byl czysty, wygodny, nikt w nim nie palil (Chinczycy pala
wszedzie i bez przerw), pluli umiarkowanie, a seans filmu kung-fu
skonczyl sie o 22. W takich luksusowych warunkach dotelepalismy sie do
Lijiang, w ktorym zakochalismy sie od pierwszego momentu, gdy o wpol
do szostej rano szukalismy z latarka hostelu, kluczac po malowniczych
uliczkach pelnych pieknych drewnianych rezydencji, ktore wygladaja jak
dekoracje do filmu o podstepnych kurtyzanach.
Lijiang rozkwitlo 800 lat temu jako przystanek na trasie handlu
herbata i zawdziecza swoj unikalny charakter ludowi Naxi, ktory
stanowi wiekszosc etniczna w tym regionie.
Blakamy sie zatem po kretych uliczkach popijajac jogurt z mleka yaka i
napawajac oczy nie mogac sie zdecydowac czy to cepeliada czy raj.

Estamos en China. Poco a poco entramos en este pais. La primera
sorpresa nos espero en la frontera donde los soldados chinos nos
ayudaron rellenar los papeles y luago registraron nuestras mochilas,
todo en un ingles perfecto. No encontraron lo que no deberian (la
guia) asi que nos saludaron y desearon buen viaje.
Como no nos bastaon las terrazas de los campos de arroz en el norte de
Vietnam (donde por cierto encontramos dos parejas de Picon), subimos a
las montanas Ailao donde la minoria etnica Hani ha creado una mosaica
de los campos. Aunque las terrazas son mejores en invierno cuando
estan cubiertas de agua esperando la primavera, su gran superficie y
los matizes gemetricos recompensan la dificultad de llegar a este
sitio olvidado por los ingenieros de carrateras.
Desde alli fuimos a Kunming, la ciudad pequeña (para los Chinos porque
solo tiene millón de habitantes), donde esparamos al autobus nocturo
que nos llevo a Lijiang.
Nos enamoramos de Lijiang desde el primer momento cuando a las 5.30 de
la mañana nos perdimos en sus calles estrechas buscando con la
linterna a algun hostal.
Las calles de Lijiang parecen una decoracion de la pelicula sobre las
curtizanas envidiosas. Asi que aquí estamos tomando yogurt de la leche
de yak y pensando si la ciudad es hortera o maravillosa.

Ktoz to taki egzotyczny? / Quien ha sido tan exotico?

2009-09-20T22:02:00.003+12:00

Tạm biệt Việt Nam

2009-09-15T16:53:00.001+12:00

Zazwyczaj nie silimy się na podsumowania tego, czego doświadczyliśmy w
danym kraju, pozostawiając sobie tematy do rozmów, kiedy wrócimy. Tym
razem będzie inaczej, bo Wietnam zrobił na nas duże wrażenie.
Na początek rzeczy pozytywne: jedzenie - wyśmienite połączenia smaków
i składników. Zdecydowanie najlepsze, jakie jedliśmy w regionie. Nawet
najprostsze dania, poprzez dodanie odpowiednich składników (orzeszki,
sosy, zioła) zyskują zupełnie nowe smaki. Poza tym jedzenie w
Wietnamie może być bardzo egzotyczne, bo je się tutaj wszystko
(WSZYSTKO), a ze kraj urodzajny, to menu i urozmaicone: żaby, ślimaki, świerszcze,
węże, jaszczurki, pająki, larwy, psy, ptaki, konie, etc.
Miłym zaskoczeniem było tez nurkowanie. W Tajlandii mówiono nam, ze w
Wietnamie nic nie można zobaczyć, rafa jest obumarła, a ryby zjedzone.
Nie do końca to nieprawda, ale mieliśmy również okazje poobserwować
stworzenia, których wcześniej nie widzieliśmy. A ze już samo
nurkowanie cieszy nas bardzo, to jakakolwiek wartość dodana, pogłębia
tylko nasza radość.
Generalnie jednak jesteśmy rozczarowani Wietnamem, spodziewaliśmy się
czegoś nowego, miłych ludzi, kraju otwartego na turystów. Niestety
prawie żadne z naszych oczekiwań nie zostało spełnione. Zupełnie
nowym miejscem było jedynie Halong Bay i tarasy ryżowe Sapy, kraj jest
otwarty dla turysty z zasobnym portfelem i chętnym do podążania
utartym szlakiem, a ludzie to temat na dłuższe dywagacje. Spędziliśmy
w Wietnamie zaledwie trzy tygodnie, wiec może nie mamy prawa do ocen i
do tej pory wystrzegaliśmy się oceniania zachowań ludzi, próbując je
zrozumieć. Liczne rozmowy z podróżującymi przez Wietnam, uświadomiły
nam największy z problemów z nastawieniem mieszkańców do turystów.
Chciwość. Wiemy, ze turysta postrzegany jest powszechnie jako banknot
z nogami, ale nigdzie wcześniej nie byliśmy zredukowani do takiej
tylko roli. W innych krajach ludzie zazwyczaj byli ciekawi skąd jesteśmy, zadawali
sobie trud umiejscowienia Polski na mapie i nawet gdy znali 5 slow po
angielsku, próbowali kontaktu. Tutaj jedynymi momentami jakiegokolwiek
kontaktu Wietnamczyków z nami była chęć sprzedania nam czegoś. Na tym
rozmowy się kończyły, a jakiegokolwiek próby komunikacji rozbijały się
o udawana nieznajomość angielskiego. Chwile wcześniej zachwalali
towary w doskonałym angielskim. Podróżowanie to nie tylko odwiedzanie
miejsc, to także kontakt z mieszkańcami. Gdy go brakuje, podróż traci
sens.
Jeśli chodzi o wspomniana chciwość, to Wietnamczycy okazują się bardzo
niesympatycznymi handlowcami: nie trzymają się wynegocjowanej ceny,
targowanie się ma wprawić turystę w stan poczucia winy, ze okrada
Wietnamczyka (przy czym Wietnamczyk czuje się doskonale zadając
trzykrotnie wyższej ceny niż podpowiada zdrowy rozsadek), a próby
uzyskania w miarę uczciwej ceny wywołują agresje. To, ze płacimy
wyższe ceny, jest dla nas zupełnie oczywiste i przyjmujemy to
dzielnie, ale to, czy ktoś próbuje nas orżnąć wrzeszcząc czy
uśmiechając się robi wielka różnice. Wietnam nie jest najładniejszym ani najbrzydszym
z krajów, które widzieliśmy, ale jest krajem, w którym wydawanie
pieniędzy na podróżowanie jest najmniejsza przyjemnością. Jest tez
jedynym krajem na naszej trasie, do którego raczej nie wrócimy.

Sapa

2009-09-15T16:30:00.000+12:00

Ostatni przystanek w wędrówce po Wietnamie to Sapa, gòrskie miasteczko
otoczone polami ryżowymi i wioskami ròżnokolorowych plemion
zamieszkujących tę cześć Azji Południowo-Wschodniej. Sapa funkcjonuje
jako wietnamskie Zakopane, ale że jesteśmy grubo po sezonie, toteż nie
ma tłumòw, da się negocjować ceny, etc. Rozkoszujemy się względnym
spokojem, łazimy po gòrach, ale przede wszystkim ślęczymy z nosem w
mapie i przewodniku planując trasę po Chinach. Ruszamy tam już jutro i
jesteśmy trochę przerażeni, ale też ogromnie ciekawi, tego, co tam
napotkamy.

Zatoka Smoka / La Bahia del Dragon

2009-09-12T16:04:00.007+12:00

Kiedy smok zyjacy w gorach polnocnego Wietnamu sfruwal ze swojego gniazda do Morza Chinskiego, jego wielki ogon zlobil wawozy i przelecze tak glebokie, ze gdy zanurzyl sie w Morzu, poziom wody podniosl sie tak bardzo, ze zalal slady jego ogona pozostawiajac miliardy skalistych wysepek. Ha Long czyli miejsce, gdzie smok zszedl do morza, to urocza zatoka z trzema tysiacami wysp i obowiazkowy punkt kazdej wycieczki. Nasluchalismy sie w ciagu calej podrozy nieprzyjemnych historii, jak to turysci traktowani sa tu jak bydlo, wiec z dusza na ramieniu wsiadalismy do autobusu, ktory mial nas zawiesc do Halong City. W dodatku niepomni na 'bezinteresowne' napomnienia Wietnamczykow, ze czym drozej, tym lepiej, zarezerwowalismy najtanszy dostepny tour. Ku naszemu zaskoczeniu lodz byla wygodna, kajuty przytulne, jedzenie smaczne, a towarzystwo nieliczne acz wysmienite. Albo mielismy wyjatkowe szczescie, albo inni podroznicy wyjatkowego pecha. Spedzilismy jeden dzien kluczac pomiedzy wysepkami, noc zakotwiczeni w zatoce wsrod skal, a nastepny dzien na wyspie Cat Ba. Spragnieni towarzystwa, skumplowalismy sie z czworka Hiszpanow z Kanarow i razem eksplorowalismy wyspe. Bladzac na motorach pomiedzy polami ryzowymi, zatokami i hodowlami owocow morza po raz pierwszy mielisimy okazje zobaczyc odrobine autentycznego Wietnamu, nie tego spreparowanego dla turystow, tylko tego zajetego wlasnymi sprawami.Ostatniego dnia w zatoce, obudzil nas telefon oznajmiajacy, ze musimy sie zbierac jak najszybciej, zeby doplynac do portu przed 11, bo zbliza sie tajfun. Zdazylismy.

Cuando el dragón que vivìa en las montañas del norte de Vietnam bajaba de su nido hacìa el Mar de China, su gran cola acanalaba valles tan profundas que cuando se sumergió en el mar, el nivel del agua subió de manera que las marcas de su cola se inundaron dejando miles de islotes rocosos. Ha Long, el lugar donde el dragón descendió al mar, es una preciosa bahía de tres mil islas y un punto obligatorio de cada tour. Durante nuestro viaje hemos oido muchas veces las historias desagradables, como a los turistas aquí se trata como ganado, así el alma en el hombro subìamos el autobús, que nos llevab a Halong. Ajenos a 'consejos' de los vietnamitas de que mas caro el tour, mejor, reservamos el más barato disponible. Para nuestra sorpresa, el barco era cómodo, la cabina acogedora, comida rica y la compañìa poca pero excelente. O hemos tenido la suerte excepcional, o otros turistas particularmente mala. Pasamos un día navegando entre las islas, la noche anclados en la bahía entre las escalas, y el día siguiente en la isla de Cat Ba. Echando de menos a la compañìa nos juntamos con 4 canarienses para explorar la isla juntos. Vagando con las motos entre los campos de arroz, las granjas de marisco y los las playas tuvimos la primera oportunidad de ver un poco de Viet Nam auténtico, no interesado demasiado en los turistas pero ocupado de sus propios asuntos. Último día en la bahía, nos despertó el teléfono anunciando que tenemos que recoger las cosas lo más rapido posible porque tenemos que llegar hasta el puerto antes de las 11, ya que se acerca el tifón. Llegamos a tiempo.

Raport z ostatniego bastionu zdrowego rozsadku, ulicy drewnianych misek.

2009-09-09T12:37:00.002+12:00

Drewniane miski 29 to nasza hanojska kryjowka. Mieszkamy w samym sercu starego miasta, ktore zaakceptowalismy z calym dobytkiem inwentarza, czyli malowniczymi kamienicami, ruinami malowniczych kamienic, gwarem, tlumem, piskiem opon, nieprzerwalnym trabieniem o kazdej porze dnia i nocy oraz wibrujacym tuz za naszymi uszami wiertlem wiertarki. Rece, ktore operuja wiertarka niewatpliwie przyczynia sie do powiekszenia ilosci ruin malowniczych kamienic w starym Hanoi, co z kolei spowoduje wprostproporcjonalny wrost zdjec zrobionych przez turystow na ulicy drewnianych misek! Jest sie wiec czym pochwalic. W nowej edycji LonelyPlanet nasza ulica na pewno znajdzie sie na liscie hanojskiego "must see". A my juz to znamy. Numer 29 tez jest szczesliwy. Mamy okno! Przez okno widzimy, co dzieje sie w dzielnicy misek, fajek (nasze sasiadki) i innych bibelotow, mozemy tez podejrzec, co porabiaja mieszkancy pobliskich kamienic. Zauwazylismy, ze "robia" glownie kobiety, ktore od switu do nocy krzataja sie w gustownych jedwabnych pizamach dokazujac, gotujac, handlujac i wychowujac dzieci. Mezczyzni nie robia nic albo udaja ze robia blizej niezdefiniowane "cos". To cos czasami przybiera forme picia herbaty, wyluskiwania resztek pokarmu z przestrzeni miedzyzebowych, grania w chinskie warcaby albo lezenia na motocyklu. Czesciej jednak "cos" pozostaje niezdefiniowane i nienazwane. No coz, dla nas tajemnica robienia "czegos" bez wstawania ze stolka jest jeszcze bardziej nieuchwytna, mozemy tylko przypuszczac ze zewnetrzne lenistwo jest spowodowane wyczerpujacym zyciem wewnetrznym. My tez tak czasami mamy. Wrocmy jednach na ziemie, a dokladnie na ulice drewnianych misek. Spacerowanie po starym Hanoi jest podobne do przebywania w komnacie luster. Niby wszystko jest jasne i klarowne, wystarczy jednak mala pomylka, falszywy krok, nie ten zakret i juz nie mozna sie wydostac z murowanego labiryntu, wszystko wyglada tak samo, fajki - o zgrozo! - nie granicza juz z miskami, nie wspominajac, ze o tych drewnianych nikt nigdy nie slyszal. Miasto zamienia sie w duszaca jak z kafkowskiego koszmaru klatke. My oszywiscie zawsze jakims fuksem trafiamy na miski i wyczerpani zaszywamy sie na kilka godzin w naszej kryjowce, gdzie uzupelniamy niedobor plynow. Ostatnio wydawalo nam sie ze dostalismy udaru albo zwyczajnie zwariowalismy z goraca (czego przykladem jest ten post). W ciagu dnia tempertura dochodzi do 37 stopni, a jedynym powiewem powietrza jest ten spowodowany przez pedzace we wszystkich kierunach motocykle. Ku naszemu zdumieniu okazalo sie, ze w Hanoi nie mozna wyrobic turystycznej wizy do Chin i nasze paszporty zostaly nadane poczta do Sajgonu (mamma mia!) skad "powinny" wrocic z wiza za jakies 6 dni. Nie martwimy sie na zapas i pozwalamy wciagnac w hanoiska czelusc, urzadzajac codzinne architektoniczno-kulinarne wycieczki. Zaliczylismy juz mrozaca krew w zylach przejazdzke we trojke (plus plecak) na motorze, bylismy na wodnym teatrze lalkowym, sluchalismy psychodelicznej struny dan bau, napchalismy sie sajgonkami i przeplukalismy gardla mrozona herbata z lotosu. Takie jest Hanoi: zatloczone, glosne, pelne tradycji i wyrazistego smaku.

Kiedy wracamy? / Cuando volvemos?

2009-09-01T22:18:00.002+12:00

Zmieninilismy bilety z Pekinu do Londynu, co oznacze, ze w Londynie bedziemy 23-go pazdziernika, a w domku 24-go. Juz nie mozemy sie doczekac.

Cambiamos los billetes asi que volvemos el 23 de octubre a Londres y el 24 estaremos en casa.

Zgadnijcie co robimy! / Adivinad que hacemos!

2009-08-30T23:40:00.005+12:00

Ale Saigon !!!

2009-08-30T02:48:00.006+12:00

Saigon to miasto motorow. Na 8 mln mieszkancow przypada 6 mln motorow. Motory maja oddzielne pasy jazdy, na ktorych ruch przebiega szybciej niz na tych samochodowych. Skoro wszyscy maja motory, to nikt nie chodzi, wiec chodniki sluza do parkowania motorow. Wieczorem odcinki chodnika przed zamknietym juz sklepami staja sie platnymi parkingami. Latwiej tez przejechac ulice niz ja przejsc, choc opanowalismy juz zasade przechodzenia, ktora zawiera sie w stwierdzeniu "po prostu idz". Nie jest to takie proste widzac horde motocyklistow zmierzajacych prosto na Ciebie, ale dziala. Po prostu idz powoli, ale ze stala predkoscia, a motory Cie omina. Samochody juz nie, ale samochody stoja w korkach. Motory jezdza po swoim pasie, pod prad i po chodnikach, zeby skrocic sobie droge. Wszystko to z reka na klaksonie, bo jakiekolwiek przepisy ruchu drogowego zastepuje jego dzwiek, ktory ostrzega, informuje, opieprza i przeprasza w zaleznosci od kontekstu. Motocykl jest wyznacznikiem statusu spolecznego, kto ma nowszy (najlepiej japonski), ten ma szanse na podryw, szacunek i wpycha sie na lepsze miejsce parkingowe. A pieszy uskakuje.

Saigon es la ciudad de las motos. Entre 8 miliones de habitantes hay 6 miliones de motos. Las motos tienen otros carriles, mas rapidos que los de coches. Como todo el mundo tiene motos, nadie anda asi que las aceras sirven para aparcar. Por la tarde, la parte de la acera justo en frente de las tiendas ya cerradas se convierten en aparcamientos vigilados con sus vigilantes, tickets, etc. Obviamente es mas facil cruzar la calle en la moto que andando pero ya nos acostumbramos a seguir la regla principal cual dice "Simplemente anda". Da igual el sitio donde cruzas, porque no estas a salvo ni en el cruze con semaforos, hay que ir lento pero constantemente y las motos pasan de ti. Lo coches no, pero los coches estan en los atascos. Las motos van por su carril, en la direccion contraria, por la acera para acortar la distancia. Todo esto pitando porque este sonido sustituye las reglas de trafico.

Mekong ostatni raz

2009-08-27T14:53:00.006+12:00

Pozegnalismy towarzysza, ktory byl z nami w trasie od miesiaca wyznaczajac kierunek marszruty. Rozdzielilismy sie w ogromnej delcie, gdzie po przebyciu 6 krajow i 4800 km cala masa zyciodajnej wody wpada do Morza Chinskiego. Rzeka towarzyszyla nam odkad wjechalismy do Laosu, w Kambodzy i w Wietnamie, a teraz z zalem musimy sie rozstac. Mekong jest tak dostojnym elementem krajobrazu Indochin, ze nie sposob nie darzyc go szacunkiem. Dla nas przez miesiac byl osia wyprawy i widok jego nurtu stal sie codziennoscia, ktora nie przestaje zaskakiwac.
Rzeka Matka dba o swoje dzieci uzyzniajac ich pola, przynoszac ryby, pozwalajac przemieszczac sie wzdluz jej brzegow i sciagajac turystow. W jej toniach kryja sie smoki, ktore bronia mieszkancow, delfiny, ktore sa wcieleniami przodkow i weze, ktore lecza.
Zanurzamy reke w Mekongu i plyniemy do Saigonu.

Riding the wave of change

2009-08-25T22:15:00.003+12:00

Dla tych, ktorzy chca dowiedziec sie czegos wiecej o wspolczesnej Kambodzy podsylamy linka do stronki Sopheap Chak - mlodej kambodzanskiej bloggerki okrzyknietej glosem mlodego pokolenia. Chak dziala aktywnie w tematyce praw czlowieka, walczy o prawa kobiet i nie boi sie nazywac rzeczy po imieniu.

Bez komentarza

2009-08-23T21:17:00.003+12:00

Jestesmy w kambodzanskiej stolicy, Phnom Phen. Tak jak wiekszosc podrozujacych po Kambodzy przyjechalismy tu, zeby zobaczyc S-21, sekretne wiezienie rezimu Pol Pota, gdzie przesluchiwano, torturowano i wymordowano tysice tzw.wrogow rewolucji (kazdy kto umial czytac i pisac, byl z miasta itd..). Poczatkowo chcielismy rozwinac ten watek na blogu, tym bardziej, ze wlasnie rozpoczal sie (po 30 latach!!!) proces liderow bylego rezimu oskarzonych o zbrodnie przeciw ludzkosci. Wsrod 4 osob!!!, ktore dozyly sedziwego wieku jest Kaing Guek Eav, alias Duch, dyrektor krwawego wiezienia. Za lokalnymi gazetami chcielismy przytoczyc opowiesci jak to Duch w konfrontacji z rodzinami wymordowanych przeprasza ich, dodajac, ze wlasciwie to nie moze sobie za wiele przypomniec z tamtego okresu (bez komentarza), chcielismy tez napisac cos o samym S-21 i innych krwawych plamach na mapie Kambodzy, ale nie napiszemy nic. Znajdujac sie wewnatrz murow S-21 poczulismy tylko zla energie jaka emanuje to miejsce. Nie chcemy sie nia dzielic.

Angkor

2009-08-23T20:27:00.012+12:00

Kiedy w polowie XIX w. Henry Mahout przemierzajac indochinskie dzungle w poszukiwaniu nowych okazow flory, natrafil na kamienne ruiny swiatyn, nie przypuszczal pewnie, ze bedzie tym, ktory pozwoli przywrocic swietnosc zaginionemu miastu i ze zaledwie 150 lat pozniej Angkor stanie sie znow stolica panstwa Kmerow. Ba, nie wierzyl nawet, ze swiatynie Angkor byli w stanie stworzyc polbarbarzyncy, ktorych widzial w mieszkancach dzisiejszej Kambodzy. A jednak! Od IX do XIII wieku Kmerowie stworzyli wielkie imperium, ktore rozciagalo sie od Indii do Chin. Imperium musi posiadac godna rozmiarow stolice, ktora bedzie osrodkiem zycia militarnego, gospodarczego, a przede wszystkim religijnego. Miasto Angkor wybudowane za panowania 3 kmerskich wladcow, bylo najwieksza przednowoczesna metropolia swiata, zdolna pomiescic milion mieszkancow. Wiekszosc obywateli miasta stanowili mnisi i kaplani, i buddyjscy, i hinduscy, bo religia panstwowa zmieniala sie w zaleznosci od natchnienia kolejnego wladcy. Na 3000 km kwadratowych wybudowano ponad tysiac swiatyn, a najwazniejsza z nich, Angkor Wat, wznosilo 50 tys. robotnikow przez ponad 30 lat. Angkor oczywiscie nie jest juz oficjalnie stolica Kambodzy. Opuszczony w XV wieku na pastwe dzungli i odkryty dla masowej turystyczej widowni przez wspomnianego francuskiego podroznika, jest stolica ekonomiczna, przynoszaca zawrotne zyski przede wszystkim dla firmy zarzadzajcej ta spora nieruchomoscia, ale tez dla calego zaplecza turystycznego w pobliskim miescie Siem Reap. Rocznie kompleks odwiedza ok 2 miliony turystow, ktorzy slono placa za bilety i gadzety. Odwiedzenie osmego cudu swiata - bezcenne. Za wszystko inne mozna zaplacic w dolarach. Z miasta pozostaly swiatynie, niektore tylko jako fundamenty z kamienia wulkanicznego, utrudniajace uprawe ryzu, a inne jako zapierajace dech ruiny, strome sklepienia, posagi i mury, trzymajace sie razem dzieki oplatajacym je korzeniom drzew. Dzieki funduszom UNESCO i zaangazowaniu poszczegolnych krajow (Japonia, Niemcy, Indie), swiatynie sa powoli restaurowane. Spedzilismy 2 dni jezdzac od jednej swiatyni do drugiej, podziwiajac rozmach, oryginalnosc kazdej z nich i oblakanczo-dewocyjne wizje kazdego z rzadcow kmerskiego imperium. W tych oddalonych od glownego szlaku moglismy sie poczuc jak odkrywcy tajemniczego zaginionego swiata.

2009-08-12T18:04:00.005+12:00

Wreszcie dogonila i nas. Dopadla i zatopila w sercach swoj zatruty pazur. Nostalgia. Nie pomaga nawet to, ze jestesmy w stolicy Laosu, Vientiane. Deszcz stuka w szyby, plynie strumieniami po ulicach zaganiajac wszystkich do domow i barow, gdzie po drugim piwie swiat nie wydaje sie bardziej rozowy i przyjazny, a dochodzace z glosnika smuty tylko poteguja poczucie pustki. W glowie szumi, a przed oczami przewiaja sie obrazy z ostanich dni. Laos, jeden z piekniejszych krajow jaki widzielismy do tej pory. Malownicze krajobrazy, romantyzm wielkiego Mekongu i usmiechnieci, pogodzeni ze swiatem i historia mieszkancy. Laos, wciaz jeden z najbardziej zaminowanych krajow na swiecie, gdzie wykopane przez dzieci i doroslych bomby (ktorych wciaz pelno w poludniowej i wschodniej czesci kraju) sluza za doniczki, dzwony, ploty albo po prostu sprzedaje sie je jako najzwyklejszy kawalek zelaza. Laos, w ktorym pokaleczone przez niewypaly spoleczenstwo, mimo calego dramatyzmu sytuacji w jakiej z nie wlasnej winy sie znalazlo, probuje zyc i cieszyc sie kazdym dniem niewiniac nikogo za nic, dziwnie kluje w serce i zmusza to tego typu wynurzen co bardziej wrazliwego falang (czyli obcokrajowca). Wreszcie Laos, chyba najbiedniejszy kraj w jakim bylismy do tej pory jest tez jednym z najbogatszych.

Luang Prabang

2009-08-12T17:45:00.000+12:00

Spotkany juz po wyjezdzie z Luang Prabang Argentynczyk zapytal nas co tam jest, co warto by zobaczyc. Co tam jest? To, co wszedzie: swiatynie, gory, rzeki wpada do drugiej, wioski wokol z warsztatami tkackimi, targ nocny, etc. A jednak to miasteczko ma w sobie cos dziwnego, co sprawia, ze wszyscy, ktorych spotkalismy, spedzili tam wiecej czasu niz zaplanowali. My tez zamiast 2-3 dni zostalismy tam na 4 noce. Luang Prabang stanowi synteze francuskiego miasteczka, z typowymi kolonialnymi domami, i laotanskiej rozpierdziuchy. Jednoczenie panuje tam, typowa dla Laosu, atmosfera rozleniwienia, ktora sklania do delektowania sie tym, co Laos ma najlepszego, czyli kawa i piwem. Poza tym jest miasteczkiem cichym, bo objete patronatem UNESCO zabrania wjazdu ciezarowkom i autobusom. Spedzilismy w dawnej stolicy Laosu kilka dni aktywnie przeganiajac rowerami kury z wiejskich drog, lazac po swiatyniach, patrzac jak plynie Mekong i sluchajac jak rosnie ryz. Wybralismy sie na wyjscigi lodzi, impreze tylko dla miejscowych, gdzie falang (obcokrajowcow) bylo moze ze 20 posrod setek laotanczykow. Lodzie byly male, jak powiedzieli miejscowi, bo tylko 40-osobowe. Czulismy sie doskonale, jak na odpuscie. Mozna bylo kupic kapiszony, balony Hello Kitty i wszelkie mozliwe obrzydlistwa na patyku. Wypilismy wiecej Beerlao, pogratulowalismy zwyciezcom regat i zadowoleni wrocilismy do LP.

Un argentino, encontrado ya despues de que salimos de Luang Prabang, nos pregunto que hay en esta ciudad que merece la pena ver. Pues.... Lo de siempre: templos, colinas, se juntan dos rios, aldeas alrededor, etc. Pero Luang Prabang tiene algo especial que hace que todos los que encontramos por el camino, se quedaron alli mas que pensaban. Luang Prabang es una sintesis de una ciudad colonial francesa, con sus casas grandes y bonitas, y el jaleo de Laos. Ademas hay un ambiente, tipico para Laos, de pereza y tranquilidad. La ciudad es el patrimonio de UNESCO asi que no dejan entrar a los camiones y autobuses asi que no hay tanto ruido como en otros sitios. Pasamos estos dias montando en bicis y asustanto a las gallinas, visitando los templos, viendo el Mekong pasar y escuchar como crece el arroz.Un dia fuimos a la carrera de botes. Una fiesta para los laois donde habia como 20 falang (guiris) entre cientos de habitantes. Bebimos mas Beerlao, vimos las carreras de las canoas pequenas (de 40 personas), damos enhorabuena a los ganadores y volvimos a LP muy contentos.

Z biegiem Mekongu

2009-08-12T17:40:00.004+12:00

Po raz pierwszy w ciagu naszej podrozy przekroczylismy granice jak nalezy, tj. przeprawiajac sie z jednego kraju do drugiego, a nie przelatujac pomiedzy miastami. Ostatnim miejscem w Tajlandii, ktore odwiedzilismy bylo Chiang Mai, stamtad autobusem (7 godzin na waskich skajowych laweczkach) dojechalismy na granice, do Chiang Khong. Mielismy cala noc na przyzwyczajenie do mysli, ze po drugiej stronie Mekongu czeka na nas nowy kraj, nowi ludzie i nowe miejsca do odwiedzenia. Na posluchanie dochodzacych z Laosu rzewnych melodii i obserwowanie swiatel Huay Xai. Na przyznanie, ze przez nastepne kilka tygodni bedziemy podazac z biegiem Rzeki Matki, az do jej ujscia w Wietnamie. Rano dojechalismy na granice, dostalismy tajlandzki stempel na "dowidzenia", przeplynelismy Mekong i ustawilismy w kolejce po laotanska pieczatke na "dziendobry". Wszystko odbylo sie jak nalezy, z poszanowaniem geografii i naturalnych granic miedzy panstwami. Z Huay Xai poplynelismy w dol Mekongu do Luang Prabang. Splyw dosc dlugi (2 dni), ale czarne scenariusze i legendy o tym, jak to niewygodnie i tlumnie na tej lodzi, nie sprawdzily sie. Atmosfera byla raczej imprezowa, widoki piekne, choc monotonne, ale i tak wszyscy z ulga wysiedli w porcie w Luang Prabang.

Por primera vez durante nuestro viaje cruzamos la frontera como Dios manda, es decir cruzando de un pais a otro y no sobrevolando entre ciudades. El ultimo sitio de nuestro itinerario tailandes ha sido Chiang Mai, de donde llegamos (en autobus, 7 horas, en los banquillos superestrechos) a Chang Khong. Alli teniamos toda la noche para acostumbrarnos que en el otro lado del Mekong nos espera nuevo pais, nueva gente y nuevos sitios para ver. Por la ma๑ana llegamos a la frontera, recibimos el sello tailandes de adios, cruzamos el rio, y esperamos el sello de Laos de bienvenida. Todo correcto respetando las fronteras naturales entre paises. Desde Huay Xai cogimos el barco para ir a Luang Prabang. Un barco bastante incomodo y superlento, pero con el ambiente fiestero. Asi despues de dos dias viendo los paisajes de Mekong llegamos a Luang Prabang.

Laa korn

2009-08-12T17:30:00.002+12:00

View Larger Map

Usta szeroko zamkniete.

2009-08-12T17:09:00.006+12:00

- Smierdzi moczem - powiedzial Carlos, a my milczac tylko patrzylismy po sobie probujac powstrzymac wewnetrzny chichot i nie rozesmiac sie. Prawdy nie dalo sie zatuszowac. Pierwsze i upragnione po kilkudniowej, spowodowanej niezytem zoladka diecie danie smierdzialo okrutnie, przywolujac na mysl wszystkie latryny swiata. - Smierdzi sikami - powtorzyl Carlos wodzac wzokiem po naszych pokerowych twarzach w poszukiwaniu jakiejkolwiek reakcji. - No jedz - zniecierpliwila sie Teresa - Zaraz przyniosa nasze porcje. Nie bedziemy przeciez jesc w takim smrodzie. Teraz juz wszyscy wybuchnelismy gromkim smiechem. Carlos sprobowal i makaron smazony z ryba i petami bambusa, pomijajac nieapetyczy zapach (duszonego bambusa wlasnie!) okazal sie wysmienity. Nasz wybor nie byl az takim wyzwaniem. Pad thai: slodkawo-ostry makaron z jajkiem i warzywami ma dwie zalety. Pachnie tym z czego sie sklada i samodzielnie sie go doprawia. Ryzyko porazki jest wiec minimalne. Nie zawsze jednak los rozpieszcza nas doskonalym w swojej prostocie Pad thai. Najczesciej na kazde piec nowych odkryc kulinarnych jedno okazuje sie "jednym krokiem za daleko" w mieszaniu smakow, doborze skladnikow albo jest etycznie dwuznaczne. W Bangkoku na doskwierajacy upal najlepsze sa lody zawiniete w kromke chleba, laotanczycy serwuja grillowane bawole wnetrznosci na patyku, a trunki (te powyzej 40%) zawieraja bonusa w postaci weza, zaby albo wielkiego robaka. To tego dochodza prazone koniki polne, zuki i chrabaszcze, zbutwiale jajka z niedorozwinietymi piskletami i inne lokalne delikatesy, ktore u nas budza opor i odraze, a bez ktorych byloby po prostu nudno.Azja to jeden wielki festiwal kulinarny i jesli raz na czas spuchniety od chilli jezyk nie miesci ci sie w ustach rozwiazanie jest w zasiegu reki. Przeplucz lokalnym piwem i po klopocie. Probujemy nie zamykac ust i otwieramy sie na nowe smaki.

Siam Taxi

2009-08-09T02:04:00.004+12:00

W czasie pobytu w Tajlandii mielismy do czynienia z wszystkimi srodkami tamtejszego transportu, od samolotow po slonie, najciekawsze jednak zawsze byly pojazdy kolowe. Najpopularnieszy w miastach jest tuk-tuk czyli motor z wozkiem dla pasazerow. Podczas gdy w Tajlandii tuk tuki sa konstrukcjami oryginalnymi, w ktorych wszystko ma swoje miejsce, rama jest specjalnie projektowana, zeby pomiescic wszystkie podzespoly i w zasadzie jest to odrebny pojazd, tak w Laosie tuk tuki (nazywane tutaj jumbo) wygladaja jak samorobki, ktorym blichtru dodaja przerozne swiatelka i choragiewki. Wracajac jednak do Tajlandii, to popularnym srodkiem transportu sa takze sawngthaew, czyli pick-upy, zazwyczaj terenowe toyoty, z laweczkami dla pasazerow na pace. Dzialaja jak autobusy albo jak taksowki. Nasze przygody z roznymi srodkami transportu, po opisywanym juz dojezdzie z Phuket na Koh Tao, rozpoczely sie tak naprawde po przyjezdzie na Wyspe Zowia. Ktoregos dnia postanowilismy pojechac do Banana Rock Bar, ktory widzielismy za dnia spacerujac wzdluz wybrzeza. Bar ten polecany przez mieszkancow ozywal jednak po zmroku i droga po skalach wydawala nam sie zbyt ryzykowna. Postanowilismy wiec wynajac furgonetke i pojechac na piwo. Wypytywani taksiarze zadali niebotycznych sum mowiac, ze droga jest bardzo trudna. Uparlismy sie jednak i w koncu znalezlismy kierowce, ktory zgodzil sie na kwote o polowe mniejsza. Wkrotce przekonalismy sie, ze taksiarze mieli racje i juz sama trasa warta byla zadanych pieniedzy, nawet bez zatrzymywania sie na piwo w barze. Rollercoaster po prostu. W polowie najwiekszego podjazdu samochod odmowil wspolpracy i trzeba bylo zadzwonic po posilki. Az piszczelismy z uciechy przejezdzajac przez krzaki, wykroty i podjazdy.Kolejnym ciekawym doswiadczeniem lokomocyjnym byly taksowki w Bagkoku, ktorych kierowcy nie mieli bladego pojecia, jak dojechac pod, napisany po tajsku na mapie, adres. Wine zrzucajac na nas, bo przeciez powinnismy wiedziec gdzie jedziemy. I najczesciej wiedzielismy, bo inaczej zgubilibysmy sie kompletnie. Inna historia to kierowocy tuk tukow, ktorzy zadali co najmniej trzykrotnej ceny za trase, ktora juz wczesciej zrobilismy taksowka z taksometrem. Dopiero gdy reagowalismy machnieciem reki na ich cene, moglismy zaczac negocjowac, a i tak taksowka byla zawsze tansza. Po wyjezdzie z Bangkoku kierowcy dawali sie przekonac argumentacji typu: ja wiem, ze ta trasa jest warta 40 wiec mowie 50, zebysmy oboje byli zadowoleni.W Chiang Mai wybralismy sie na zwiedzanie ruin swiatyn polozonych za miastem i dogadalismy sie z kierowca furgonetki, ze obwiezie nas po wszystkich miejscach przez caly dzien za 30zl. Cena wydawala sie umiarkowana dopoki nie okazalo sie, ze mapa nie byla narysowana w skali i ze swiatynia, ktora byla na mapie dwie ulice dalej, tak naprawde lezy 15 km od centrum pod stroma gore. Oczywiscie kierowca i tak nie wiedzial, jak dojechac od jednych ruin do drugich i musielismy naprowadzac go z kabiny. Jego zagubienie potegowal fakt, ze byl nieco dziabniety i przy kazdej swiatyni zapadal w drzemke. Ale poza tym dusza czlowiek. Po tych przygodach jazda na sloniu jest zupelnie odstresowujaca, bo zwierzak lekko brnie przez rzeke lub przez dzungle wiedzac dokladnie dokad zmierza.

Durante nuestro viaje por Tailandia hemos probado todos los medios de transporte: desde el avion hasta el elefante. Los mas interesante siempre eran los vehiculos en ruedas. Los mas populares en las ciudades son los tuk tuk - motos con un espacio para pasajeros y sawngthaew - furgonetas pick up con los bancos en la parte que normalmente sirve para el transporte de mercancias. Nuestras aventuras comenzaron en la isla de Koh Tao donde decidimos una vez ir a tomar una cerveza en el Banana Rock Bar. Vimos este bar paseando por la costa pero su actividad comenzaba con el crepusculo. Ya demasiado oscuro para caminar por las rocas, alquilamos una furgoneta. Bueno, el principio todos los taxistas pedian una fortuna por llevarnos alli diciendo que el camino es muy malo. ¿como que malo si lo hemos visto? Al final encontramos un chico que decidio llevarnos al bar por la mitad de precio. ¡vaya que tenian razon los taxistas! Solo por hacer el camino este valia pagar el precio. Rocas muy grandes, arboles, subidas y bajadas. Montaña rusa en la naturaleza. En la mitad de la subida mas grande se estropeyo el coche. Toyota 4x4. Pedimos refuerzos y continuamos el camino.Otra historia son los taxis en Bangkok. Los conductores no saben llevarte al sitio, ni siquiera con la direccion escrita en tailandes en un mapa. Y ademas era culpa nuestra porque deberiamos saber donde vamos. A todo esto se juntan los conductores de tu tuk que nos pedian unos precios desorbitantes. Las negociaciones no empezaban antes de que les digamos que nos toman por tontos, nos ofenden y asi no vamos a hablar. En todos modos el taxi siempre era mas barato.En Chiang Mai los conductores de tuk tuk entendian nuestro razonamiento "sabemos que este camino vale 40 asi que te digo 50 para que estemos contentos todos". Alli tambien alquilamos una vez una furgoneta para que nos lleve a las ruinas de los templos. Nuestro mapa no tenia escala y los templos que parecian hallarse a dos manzanas, estaban a 15 km con mucha cuesta. Nuestro conductor esta vez tampoco sabia llevarnos de un templo a otro y teniamos que guiarle desde atrás. Su despiste pudo ser la causa del pedo que llevaba. Cada vez que bajamos se nos dormia. Con todo esto, montar el elefante es super facil. Los bichos van con muchisima gracia por el bosque sabiendo adonde y a que hora llegar (la hora de comida).

BLOG REAKTYWACJA

2009-08-09T02:00:00.002+12:00

Dzieki wspanialemu bratu Marcelowi odzyskalismy bloga.

Niech zyje!!!

Gracias a Marcel - el hermano maravilloso - hemos recuperado el blog.

Brava Marcel!!

Viva!!

Szukajac cienia i objawienia w Bangkoku \ Buscando la sombra y la iluminacion en Bangkok

2009-07-26T01:52:00.005+12:00

EASY DIVERS!

2009-07-23T17:34:00.002+12:00

Mozemy oficjalnie oddychac pod woda.

Ya podemos oficialmente respirar debajo del aqua.

Koh Tao

2009-07-23T01:41:00.002+12:00

Jestesmy w Tajlandii. Dolecielismy do Phuket i stamtad niczym paczka DHL zostalismy dostarczeni do Koh Tao, czyli na Wyspe Zolwia. Zostalismy dostarczeni jak paczka, bo tak wlasnie sie czulismy z nalepka na piersi z portem docelowym. Tajowie opanowali networking do perfekcji, oto przyklad:
Z Phuket pojechalismy furgonetka do Surat Thani, miasta z ktorego odplywa prom na Koh Tao.
Wysiedlismy w punkcie przeladunkowym, czyli barze na obrzezach miasta, w ktorym pelno bylo bardziej lub mniej zdezorientowanych turystow zmierzajacych w rozne czesci Tajlandii.
Posiedzielismy tam ze dwie godziny czekajac na wiadomosc czy prom odplynie (jest pora deszczowa i morze wzburzone).
Bez slowa zostalismy zabrani tuk tukiem do biura linii promowych, w ktorym powiedziano nam, ze prom nie odplywa. Poranny moze odplynie.
Kolejny tuk tuk zabral nas do hotelu.
Rano w hotelu pojawil sie inny pracownik promu, zeby sie upewnic, ile osob plynie na ktora wyspe.
Po godzinie oczekiwania tuk tuk zabral nas do kolejnego baru na skraju miasta.
Po kolejnej godzinie wsiedlismy do autobusu, ktory zawiozl nas na przystan.
Poplynelismy promem na najbardziej imprezowa wyspe Tajlandii.
Zlapalismy prom na Koh Tao.
I juz jestesmy!

Co za okropne zycie tutaj prowadzimy! Rano zastanawiamy sie czy bedzie padac godzine czy krocej (jest pora deszczowa), jemy sniadanie, popijamy swiezym sokiem z mango, spacerujemy po wyspie albo mamy zajecia z nurkowania, jemy lunch (darmowy), nurkujemy, ucinamy sobie drzemke w hamaku, jemy kolacje i popijamy piwko rozlozeni na tajskich szezlongach. Co za nuda! Gdzie nie spojrzysz to albo zielen palm, albo lazur morza. Piwo zawsze zimne, jedzenie zawsze dobre a fauna podwodna zawsze egzotyczna.

P.S. Serwis plotkarski naszego bloga donosi, ze Michal Figurski z zona tez odpoczywa na Koh Tao.

Borneo

2009-07-16T16:37:00.007+12:00

Drodzy czytelnicy. Wydarzenia nabraly ostatnio duzego tempa, wiec nie bardzo nadazamy z ich przyswojeniem, nie mowiac juz o opisywaniu. I stad ta przerwa. Zacznijmy wiec od poczatku, a moze od konca. Jestesmy juz w Tajlandii, w Phuket dokladnie mowiac i czekamy na prom na wyspe Ko Tao. Czekamy i narzekamy, ze bola nas wszystkie miesnie, zwlaszcza w nogach, a to skutkiem wedrowek po malezyjskim Borneo.
Opusciwszy Singapur i doleciawszy do Kota Kinabalu, ktore jest stolica stanu Sabah w malezyjskiej czesci Borneo, spotkalismy sie z Teresa i Carlosem, naszymi hiszpanskimi przyjaciolmi. Lzom i objeciom nie bylo konca, powaznie uszczuplilismy zapasy alkoholowe baru tuz obok hostelu i opracowalisy trase dalszej wedrowki po Borneo.
Pierwszym punktem programu miala byc wspinaczka na Mt. Kinabalu, najwyzszy szczyt pomiedzy Himalajami i Papua Nowa Gwinea, ale ze gora jest oblegana przez hordy spragnionych widoku wschodu slonca z jej szczytu turystow, nic nie wyszlo z tego planu. Pozostal nam kilkukilometrowy trekking u jej podnoza, co i tak bylo dosc meczace. Gwoli scislosci trzeba dodac, ze ze szczytu Mt. Kinabalu mozna zobaczyc wiele, ale rzadko, bo najczesciej przeszkadzaja w tym chmury. Pobujalismy sie tez po okolicznych wysepkach snurkujac i opalajac brzuchy wypelnione ryzem, warzywami i sokami ze swiezych owocow (mango, arbuz, melon, awokado, etc).
Jako, ze na Borneo dzika przyroda walczy o przetrwanie z plantacjami, wyrebem, polowaniami i innymi przeciwnosciami natury generalnie ludzkiej, postanowilismy sprawdzic, co jeszcze z tej przyrody zostalo, biorac udzial w "safari" po rzece Kinabatangan. W ciagu trzech dni i dwu nocy przeplynelismy kawal rzeki i przeszlismy kawaleczek dzungli w poszukiwaniu dzikiego zwierza. Jak widac na zdjeciach, glownie spotykalismy malpy: wredne makaki i zabawne pronobis z wielkimi nochalami. Podobno widzielismy tez orangutana, ale spal na galezi i moglby byc jakimkolwiek innym zwierzeciem wygladajacym jak czarna plama wsrod lisci. Cala impreza byla zbyt komercyjna jak na nasze gusta, ale wszechwladza agencji turystycznych jest w Malezji ogromna i ciezko cos zalatwic nie ulegajac im. Poza tym Teresa i Carlos maja tylko 4 tygodnie na zobaczenie Malezji i Tajlandi wiec trzeba sie spieszyc. Ostatnim punktem programu byla wizyta w Sempornie, obrzydliwym, nudnym i brudnym miasteczku, ktore ma tylko te zalete, ze jest punktem wypadowym na pobliskie wyspy, ktore sa rajem dla nurkujacych, snurkujacych, opalajacych sie i lowiacych egzotyczne ryby. Carlos, ktory jako jedyny z nas ma licencje nurka, zanurzyl sie w glebiny niedaleko wyspy Mabul, a my plywalismy wokol sledzac nasza prywatna (jak sie przez przypadek okazalo) lodz i rozmitosci podwodnej flory i fauny. I tak przez dwa dni. W obawie przed tym, ze wyrosna nam pletwy, drugi dzien przesiedzielismy na plazy zalozywszy swietlice dla dzieci z wyspy. Lepiac z nimi rzezby z piasku i uczac sie malajaskiego (chyba) na podstawie rysunkow. Fajna zabawa, ale kontrast pomiedzy bieda mieszkancow tych wysp, a bogactwem ludzi je odwiedzajacych jest porazajacy. Wiekszosc z nurkow nawet nie schodzi na brzeg. Nie wiemy czy sa tak zajeci kursem nurkowania, czy moze nie chca widziec brudu w raju.
Jak juz zostalo napisane, jestesmy teraz w Tajlandii i czekamy na prom na wyspe Ko Tao, gdzie nareszcie zrobimy sobie kurs nurkowania. Zauwazylismy, ze ostatnio "pletwa w wodzie" wzielo gore nad innymi czlonkami.

Wracamy do Azji

2009-07-06T20:00:00.002+12:00

Singapura

2009-07-05T11:58:00.000+12:00

Singapur wydaje sie jakims wielkim oszustwem. Legendy krazace o tym polis sa prawdziwe mniej niz w polowie: ludzie przechodza przez ulice w kazdym miejscu i na czerwonym swietle, zuja gume (ktora mozna kupic tylko w aptece) i smieca, ale jedzenie naprawde jest wysmienite, zakupy okazyjne, ulice czyste, wiezowce wszechobecne a metro bardzo sprawne (i tanie). Wszyscy uprzedzaja, zeby nie odbierac Singapuru powierzchownie i sprobowac dotrzec do, ukrytych pod sterylnoscia, pekniec w szklano-betonowej strukturze. Nam sie ta sztuka nie udala. Byc moze trzy dni nie wystarcza na przebicie sie przez powierzchownosc.
Singapur przypomina dekoracje filmu SF, czasem pelna ludzi, czasem opuszczona, w ktorej zostala urzeczywistniona wizja molochu, supermiasta bez tozsamosci, w ktorym wymieszanie nacji tworzy blada mozaike. Nieodlegla przeszlosc, w ktorej legenda Singapuru jako portu w calej wyuzdanej okazalosci sklaniala pisarzy i podroznikow do spedzenia w miescie od kilku tygodni, do calego zycia, mocno sie sprala. Zachlanny na kazdy metr kwadratowy nabrzeza moloch zastapil knajpy spod ciemnej gwiazdy i drewniane chatki rybackie, blokowiskami, nowoczesnym gigantycznym portem i najlepszymi restauracjami laczacymi smaki calej Azji.
Najlepsza metafora Singapuru jest Changi, nalepsze na swiecie lotnisko. Przyjemna, pastelowa, wygodna i ergonomiczna przestrzen, ktora pozostawia pasazera wypoczetym i nieskazonym najmniejsza oznaka szoku kulturowego.

Singapur parece una estafa. Las leyendas sobre este polis son verdaderas en menos que la mitad: la gente cruza las calles donde sea y con el semafor en rojo, mastican los chicles (cuales se puede comprar solo en las farmacias) y tiran la basura en las calles, pero sì, la comida es esquisita, las compras unas gangas, las calles limpias, rascacielos grandes y el metro muy agradable.
Todo el mundo avisa que no se deberia tomar en la manera superficial y que hay que hacer un esfuerzo para llegar a al nivel mas profundo escondido en la estructura de vidrio y hormigon. Nosotros no llegamos a encontrar algo mas profundo, a lo mejor tres dias no son suficientes.
Singapur parece el escenario de una peli sobre el futuro. A veces es un escenario vacio, el desierto urbano, otras veces es un moloch, la superciudad sin entidad donde la mezcla de etnias crea una mosaica sin color. El no tan lejano pasado, quando esta polis era en puerto de dudosa reputacion, que atraia escritores y viajeros a pasar alli o unos dias o la vida entera, ya es solo pasado. La ciudad consume cada metro cuadrado de su superficie y los bares mas cutres y las casas de madera de los pescadores ya se convirtieron en bloques de pisos, un puerto enorme y en restaurantes donde se fusionan todos los sabores de Asia.
La mejor metafora de Singapur es Changi, el aeropuerto mejor del mundo. Un espacio agradable, comodo y ergonomico que deja al pasajero descansado pero sin ningun, pequeño ni siquiera, simptome del choque cultural.

Waltzing matilda,you'll come a waltzing matilda with me

2009-07-02T12:46:00.003+12:00

View Larger Map

Miasto z widokiem / La ciudad con la vista

2009-07-01T00:35:00.000+12:00

Opera w Sydney i majestetyczny Harbour Bridge sa na ustach wszystkich. Trudno je przeoczyc, a raz wlepionych oczu nie sposob oderwac. Sa niewyczerpana inspiracja dla mlodych adeptow architektury, swiatowej slawy projektaktow oraz pocztowkowo-breloczkowego przemyslu. Fajnie sfotografowac sie na ich tle o zachodzie slonca, jeszcze fajniej pokazac sie wsrod znajomych z mniej lub bardziej dyskretna replika opery wpieta w klape marynarki lub przytwierdzona finezyjnie do torebki lub plecaka. Zwykla kontemplacja juz nie wystarcza, dlatego idace z duchem czasu miasto proponuje cos wiecej. Ostatnim krzykiem mody staly sie grupowe lub indywidualne wspinaczki na Harbour Brigde, gdzie o brzasku lub zachodzie slonca mozna sie sfotografowac na tle imponujacej panoramy Sydney. Niezapomniana przygoda w samym sercu miejskiej dzungli i przyprawiajacy o zawrot glowy debet na koncie. Carpe diem na najdluzszym rusztowaniu swiata. Rownie popularna co Harbour Bridge opera pamieta czasy, kiedy byla utrapieniem i bolem glowy dla calkiem sporej grupy politykow, konstruktorow i projektantow. Niejeden budowniczy siarczyscie zaklal widzac plany czegos, co stalo sie pozniej ikona nowoczesnego ekspersjonizmu. Byl rok 1957, kiedy nikomu nieznany mlody dunski archtitekt Jørn Utzon przedstawil swoj projekt i pokonal 232 konkurentow. Otwarcie przewidziane poczatkowo na rok 1965 opoznilo sie o jakies 8 lat, a koncowy kosztorys wielokrotnie przerosl ten planowany. W koncu sam Utzon nie wytrzymal i w polowie prac porzucil i opere, i Australie, do ktorej nigdy juz nie powrocil, a swoje dzielo widzial jedynie jako newsa na pierwszych stronach gazet. Od uroczystego otwarcia w 1975 roku dzielo Utzona cieszy oko miescowych i przyjezdnych i sprzyja tworczej wymianie spostrzezen: jednym przypomina kopulujace zolwie, inni widza w niej wypelniona muszlami maszyne do pisania. Nie da sie ukryc, ze robi wrazenie czy widzi sie ja z brzegu, z promu, czy z drugiego brzegu zatoki.

Hay dos temas siempre actuales en Sídney: La Casa de la Ópera de y el gran Harbour Bridge. No es posible pasar por la ciudad sin verlos y si los veas ya no puedes quitarles de tu vista. Los dos iconos de la Sidney moderna son una fuente de inspiracion para los architectos y diseñadores, pero sobre todo para el comercio turistico: desde los postles hasta los llaveros y los pins. Es guay sacarse una foto con la Opera al fondo justo antes de que anochezca o incluso mas recomendable comprarse una pequeña replica. Si no te conformas con esto, puedes vivir una experciencia involvidable de escalar por la construccion del puente i tener una vista impresionante a la panorama de Sidney. Tampoco olvidaras el estado de cuntenta al bajar al suelo. Pero como un aventurero te tiras adelante con la cabeza en los nubes te comprometes no fijar en la cuenta bancaria hasta la vuelta.

Situada al otro lado del puerto, la Opera recuerda a los tiempos cuando ha dado bien por el culo a un grupo de los politicos, architectos y contables que se tiraron el pelo al ver los planes de esta construcción expresionista con un diseño radicalmente innovador. Era el año 1957 cuando Jørn Utzon, un joven danes, entrego el proyecto conformado por una serie de grandes conchas prefabricadas, cada una tomada de la misma hemiesfera, que formaban las bóvedas de la estructura y gano el concurso. La construccion de su vision loca se excendio hasta el año 1975 cundo la opera fue entregada y abierta al publico. Desde entonces no para de soprender a los que vienen verla y duscutir sobre su diseño. A unos recurda a las tortugas copulando, otros ven en ella un maquina portatil para escribir llena de ostras.

Aborygenskie mity, legendy i bajki

2009-06-30T15:09:00.001+12:00

Dary Bogini Slonca

Dawno temu wszystkie zwierzeta, ptaki, owady i gady wygladaly jak
ludzie i bardzo byly z tego faktu niezadowolone. Udaly sie wiec do
Yhi, bogini slonca, i zaczely ja blagac, zeby spelnila ich marzenia i
odmienila ich ludzki wyglad. Bogini spojrzala na zwierzeta i
powiedziala:
- spelnie wasze zyczenia, ale musicie pamietac, ze to, czego zazadacie
teraz pozostanie takie na zawsze i nie bedziecie juz mogli zmienic
waszego wygladu.
- tak, tak - piszczaly z podniecenia zwierzeta - tylko spelnij nasze marzenia.
- dobrze wiec - odrzekla Yhi - kto pierwszy?
- ja - powiedziala Mysz - chcialabym miec skrzydla, zebym mogla latac.
Tak tez sie stalo i Mysz zamienila sie w Nietoperza.

Nastepna zglosila sie Foka.
- mam juz dosyc ladu - powiedziala - moje cialo jest za ciezkie i
wciaz sie ranie przeciskajac miedzy drzewami.
- oto twoje pletwy - usmiechnela sie bogini - bedziesz nadal mogla
chodzic po ladzie, ale twoim prawdziwym domem bedzie od dzis chlodna
ton morz i oceanow, w ktorym bedziesz plywala jak ryba.

- teraz ja - powiedziala Sowa - chcialabym miec najwieksze oczy, zeby
inne zwierzeta mogly je podziwiac.
- twoje zyczenie sie spelni - westchnela bogini - ale pewnego dnia
pozalujesz swojej proznosci.
Tak tez sie stalo, Sowa nie mogla zniesc juz dluzej swiatla
slonecznego, ktore razilo jej wielkie oczy i musiala zaczac polowac w
nocy, wtedy kiedy inne zwierzeta jej nie widza.

Kiedy juz marzenia wszystkich zwierzat zotaly spelnione, przed boginia
slonca pojawil sie Koala machajac swoim dlugim puszystym ogonem.
- ten ogon jest bezuzyteczny - powiedzial Koala nieswiadomy, ze inne
zwierzeta podziwialy jego ogon - pozbadz sie go.
Tak sie stalo i Koala zaluje swojej decyzji do dzis.

Slonca, Ksiezyce i Gwiazdy

Poza horyzontem, tam gdzie nikt jeszcze nie dotarl, jest piekna kraina
z trawiastymi dolinami i zalesionymi wzgorzami. Strumienie szemraja
splywajac z zielonych wzgorz aby polaczyc sie w rzeke, w ktorej kwiaty
przegladaja sie i podziwiaja swoje piekne platki. Mieszkancami owej
krainy sa Ksiezyce; wielkie, blyszczace, okragle Ksiezyce. Nie maja
rak, ani nog i poruszaja sie toczac z miejsca na miejsce. Zycie ich
plynie szczesliwie w tym dostatnim kraju, ale od czasu do czasu ktorys
z Ksiezycow staje sie niespokojny i rusza w droge po niebie, aby
odkryc nieznane.
Tylko jeden Ksiezyc wyrusza w droge za kazdym razem. Wedruja samotnie
i jak tylko opuszcza doline, wpadaja w lapy olbrzyma, ktory swoim
ostrym nozem co noc obcina kawalek Ksiezyca. Trwa to tak dlugo, az
Ksiezyc zniknie zupelnie, a olbrzym zgromadzi pokazna kupke skrawkow
Ksiezyca. Wtedy wlasnie olbrzym sieka bardzo dokladnie srebrzyste
skrawki Ksiezyca i rozrzuca je po niebie, gdzie zamieniaja sie w
Gwiazdy.
Gwiazdy sa bardzo wstydliwe. Pokazuja sie wiec tylko wtedy, gdy ani
Slonce, ani Ksiezyc ich nie widza. Wtedy jednak rozrabiaja i blyszcza
na niebie, az pojawi sie nowy nierozwazny Ksiezyc lub potezne Slonce.

Jimbala !!!

2009-06-28T23:13:00.006+12:00

Historia ciezko doswiadczyla Aborygenow. W naszej australijskiej wedrowce nieraz spotykalismy sie z objawami nieprzystosowania Aborygenow do spoleczenstwa australijskiego, zupelnie inaczej niz to mialo miejsce z Maorysami na Nowej Zelandii. Nieprzystosowanie to mozna zauwazyc zarowno w okresleniach, jakich uzywaja biali Australijczycy, wciaz probujac zinterpretowac kulture Aborygenow wedlug naszych zachodnich kryteriow, jak i w wyniszczajacym zamilowaniu Aborygenow do uzywek, ktore dzialaja na nich duzo silniej i bardziej destrukcyjnie. Izolowana i zagadkowa ewolucja, ktora przechodzili rdzenni mieszkancy Australii, nie wyksztalcila u nich enzymow odpowiadajacych za rozklad alkoholu, a wynikajace z ich wlasnych wierzen przywiazanie do ucieczki poza czas i przestrzen sprawia, iz chetnie siegaja po narkotyki. Wielokrotnie spotkalismy sie z wychudzonymi, zataczajacymi sie postaciami, ktore bladzac od przystanku do przystanku w uproszczonym angielskim zebraly o papierosa. Najdluzej nieprzerwanie trwajaca kultura, ktorej pojawienie sie na tej wyspie co najmniej 60000 lat temu nadal nie doczekalo sie wiarygodnego wyjasnienia, wciaz walczy o przetrwanie. Zmarginalizowani w zyciu publicznym i spolecznym, eksploatowani do niedawna jako czesc miejscowej fauny, Aborygeni probuja przebic sie z wiadomoscia o swoim istnieniu. To nie latwe, biorac pod uwage, ze tak naprawde nie istnieja Aborygeni (to okreslenie anglosaskie), lecz liczne plemiona zyjace od najbardziej kamienistych pustyn Nullarboru do lasow deszczowych Cape York. Ze jesli nie chcieliby uzywac angielskiego to potrzebowaliby tlumaczy, bo mowia ok. trzydziestoma jezykami i ze wychodzac z wniosku o wyzszosci wlasnej cywilizacji, traktuja obecnosc bialych jako przelotna niewygode. Czymze jest 200 lat w porownaniu z dziesiatkami tysiecy. Nawet nam zachwyty Australijczykow nad ich 60 letnimi zabytkami wydaja sie dosc zabawne. Wyobrazmy sobie, ze mozemy spotkac Rzymian, ktorzy objasniaja nam mozaiki w Pompejach, poniewaz to ich pra, pra dziadkowie je ukladali. W Australii mozemy spotkac ludzi, ktorzy potrafia objasnic malowidla naskalne, bo sami wciaz maluja opierajac sie na takich samych symbolach. Biali Astralijczycy zastanawiaja sie dlaczego turysci tak czesto szukaja kontaktu z Aborygenami. Czasami to zastanawianie sie przybiera forme dasow dziecka obrazonego na przybyszy, ktorzy za nic maja ich ciezkie doswiadczenia w kolonizacji tej nieprzyjaznej wyspy i wiedzeni jakims romantycznym porywem szukaja kontaktu z dzikim ludem. Z dzikim ludem, ktory podarowane w swojej laskawosci przez rzad domy rozbiera upodabniajac je do szalasow i wciaz pali ogniska, nawet w parkach miejskich. Zeby bylo jasne, skolonizowanie tej niegoscinnej krainy, w ktorej co pare metrow czycha smiertelne niebezpieczenstwo (nie przesadzamy) bylo nie lada wyczynem. Dziwi nas, ze nawet dzis biali Australijczycy nie pozostawia srodkowej czesci kontynentu psom dingo, kangurom i wielbladom i nie rusza na wybrzeze.
Wracajac do tematu: szukalismy kontaku z ludzmi, ktorzy nie rozmawiaja, ktorzy tworza dziwne malowidla z kropel farby i ktorzy wygladaja niezdarnie w zachodnich ubraniach. Z ludzimi ktorzy nie ufaja bialym, ktorzy nie pozwalaja robic sobie zdjec i ktorzy niechetnie udostepniaja swoje obrzedy obcym.

Mielismy szczescie. Nie dlatego, ze nagle zaczlismy grac na digeridoo, namalowalismy kreda pasy na ciele czy zjedlismy kangura, lecz dlatego, ze znalezlismy sie w odpowiedznim miejscu w odpowiednim czasie. Przez 3 dni wdychalismy kurz wzniecany przez tancerzy na Laura Aboriginal Dance Festival. Impreza, ktora przypominala Woodstock i piknik wieeelkiej rodziny zarazem zgromadzila ok. 500 tancerzy z kilkunastu plemion z calej Australii i ponad 4000 widzow. Aborygeni walcza o dostrzezenie swojej kultury glownie przez sztuke. Kazde muzeum ma dzial poswiecony malarstwu rdzennych mieszkancow, ktore pomimo, ze czesto wskazywane jest jako duma muzeum, sprawia wrazenie okladu na obolale biale sumienia. Ciezko znalezc wartosciowa interpretacje tych obrazow, ktore tak naprawe posluguja sie ograniczona liczba symboli, ukladajac je w historie i legendy. Festiwal, odbywajacy sie pod zapyzialym miasteczkiem Laura w tzw. suchych tropikach, nie byl takim okladem na sumienia. Byl dumna prezentacja zywej kultury, udowodnieniem, ze zazwyczaj powoli poruszajacy sie Aborygeni, maja w sobie zwierzeca zwinnosc i gibkosc, byla spotkaniem klanow, zeby pogrillowac razem, poopowiadac historie i oplakac zmarlych przy ognisku. My jako biali (czerwoni raczej, po ostatnim pobycie na plazy), czulismy sie tam zupelnie zbyteczni. I moglibysmy czuc sie niechciani, rozczarowani brakiem zapowiadanych warsztatow i znudzeni monotonnym rytmem, gdybysmy w pore nie zrozumieli, ze w rzeczy samej mamy ogromne szczescie. Pozwolono nam na doswiadczenie kultury autentycznej, bez upraszczajacych kalek dla turystow. Pozwolono nam na ogladanie historii polowan, chorob, tworzenia i umierania. Pozwolono nam wreszcie na obserwacje jak doswiadczenie dziadkow przekazywane jest na wnuki. Jak tupiac i pokrzykujac trwa najstarsza kultura swiata.

Normalmente el contacto de los turistas con la cultura indigena de Australia se limita a ver los los cuadros aborigenos en las galerias o escuchando a un musico tocando digeridoo en las calles mas turisticas de las ciudades grandes. Nosotros tuvimos suerte de ver la cultura aborigena autentica y sin el matiz turistico. Pasamos tres dias aspirando el polvo de la tierra roja en el Laura Aboriginal Dance Festival en los tropicos secos de Queensland.

Los aborigenos, la gente cerrada que desconfia en el hombre blanco nos dejo ver sus bailes, escuchar sus historias y probar la cultura mas antigua del mundo en su forma pura. Vimos los abuelos ensenando a sus nietos como pintar la piel, vimos que el pueblo que cada dia lucha contra el olvido de sus costumbres sigue el largo camino de los antecedentes con dignidad y passion.

Coco - nuts

2009-06-15T17:31:00.004+12:00

Zycie w tropikach moze byc nuzace. Plaza, jedzenie, piwo, plaza. A zycie nie znosi prozni, wiec uprzyjemniamy sobie wycieczki po plazach australijskich okrywaniem coraz to nowych i zaskakujacych czynnosci. Ostatnim zadaniem bylo zbadanie wszystkiego na powierzchni jakichs 30 m kw. co popchnelo nasze badania tejze krainy znacznie do przodu. Odkrylismy, ze male kuleczki piasku sa tworzone przez kraby zakopujace sie w ucieczce przed sloncem i drapieznikami, male brazowe orzechy sa bardzo trudne to rozbicia, patyki i szyszki znakomicie wzbogacaja piaskowa architekture, a kokosy czym wieksze, tym lepsze. I o kokosach wlasnie bedzie to opowiesc w obrazkach. Uparte to nasiono, ale dalismy mu rade. Skrocona instrukcja dobierania sie do kokosa wyglada tak:

1 tluc o piasek dopoki nie pojawi sie pekniecie. Ew. mozna uzyc innego, twardszego kokosa.

2 wbic palce w pekniecie i drzec z kokosa pasy. Odrywac wlosie przy pomocy rak i nog. Stopy znakomicie trzymaja kokosa podczas gdy rece przeprowadzaja subtelna operacje trepanacji.

3 obrac dokladnie wloski

4 w ktoryms z 3 czarnych oczek wytluc dziure

5 wypic zawartosc

6 uzywajac dzwigni, rozerwac kokosa wlasniwego

7 wyskrobac miazsz

La vida en la zona tropical puede ser aburrida. Playa, comida, cerveza, playa. Asi que para hacer la aventura mas interesante, no dejamos de investigar hasta en la playa. Las ultimas investigaciones en la superficie de unos 30 m quadrados de la playa nos permitio averiguar que las pequenas bolas de arena las hacen los cangrejos escondiendose durante el dia en la playa, los nueces pequenos y marrones son imposibles de abrir y que los cocos mas grandes son mejores. Y con el coco pasamos la gran parte del dia en la playa.

El manual del coco:

1 tirar fuerte para que se abre un poco. Para esto tambien se puede usar otro coco.

2 meter los dedos en la brecha i tirar fuerte para sacar toda la cascara peluda. Los pies son una herramienta perfecta para coger el coco cuando los manos elaboran una operación precisa.

3 quitar tods los pelos

4 machacar uno de los puntos negros para hacer un agujero

5 beber lo que hay dentro

6 usando la palanca romper el coco

7 cortar el interior.

Que aproveche!

5 godzin podmorskiej zeglugi / 5 horas del viaje subaquatico

2009-06-15T17:21:00.003+12:00

Dokladnie 2 razy po 2,5 godziny, czyli 2 zanurzenie z aparatami tlenowymi w asyscie Taki, naszego japonskiego instruktora, oraz wyczerpujacy snorkeling (czyli nurkowanie z maska i rurka). Wszystko to na jedynym widocznym z kosmosu zywym organizmie, czyli rafie australijskiej czesci morza koralowego. Niezapomniana przygoda i jak na razie numer jeden w naszym rankingu "nigdy nie podejrzewalbym, ze to zrobie, a jednak.." Ciezko napisac cokolwiek sensownego na ten temat, bo nie ma takich slow, ktore oddalyby to, co sie dzieje w podmorskich glebinach. Powalajaca jest takze swiadomosc, ze wody i oceany to jakies 70 procent naszej planety, a my nie jestesmy w stanie dobrze poznac tych 30 pozostalych. Przyklad Australii pokazuje jakie bogactwo roslin i zwierzat wciaz nie zostalo nazwane, opisane i skatalogowane. Dla nas wszystko tu jest nowe i egzotyczne. Jakbysmy byli z innej planety. Codziennie dziwimy sie jak male dzieci wskazujac palcem rzeczy widziane po raz pierwszy w zyciu i jedyne co jestesmy w stanie powiedziec to "hej, patrz na to dziwne, kolorowe co plynie pod toba" albo "o patrz jakie dziwne male cos, ni to kangur ni wydra i zyje na drzewie". Pewnie nie uwierzycie, ale istnieja smoki a kangury sa tez drzewne. Tyle o ladzie, pod woda to dopiero sie dzieje.. Piszac o rafie koralowej mozna jedynie opisac wrazenie jakie pozostawia (kalejdoskop kolorowych zyjatek) albo wymyslic swoj wlasny jezyk dla niepoznanych do tej pory rzeczy. Poslugujac sie wymyslonym przez nas kodem donosimy, ze zauwazylismy koralowce typu: kalafior, brokul, grzyb, mozg, gabka i dziwne wlochate kolorowe kule. Do tego dochodza podwodne waginy, ryby-papugi, ryby-klauny, ryby-smutasy i ryby-dlugopisy. Ponado zolwie, lawice kolorowych zyjatek w paski, kropki i ciapki i dziwne skorzaste bolce, ktore japonski instruktor wkladal nam do rak (stad wiemy, ze skorzaste). A to tylko ulamek podwodnej flory i fauny. Chcemy wiecej!

Como indica el titulo eran 5 horas o mejor dicho dos veces por 2 horas y medio que significa dos inmersiones a los 15 m en compañía del nuestro instructor de buceo japones y al final snorkeling. Muy agotante. Todo esto en el organismo vivo mas grande del nuestro planeta (y el unico que se puede ver desde el cosmos) que se llama la Gran Barrera de Coral. Una aventura inolvidable y hasta ahora el numero uno en el largo listado de "las cosas que nunca se me ocuria hacer, pero las acabo de hacer". Por la falta del vocabulario adecuado resulta dificil describir lo que sentiamos en este inmenso mar de colores. Sabiendo que nuestra querida Tierra consiste en 70 porcientos de mares y oceanos seria una lastima no decubrir lo esta escondido alli debajo. Unos dicen que ya no queda nada por descubrir e averiguar, pero nosotros no estamos tan seguros. Nuestra aventura australiana nos hace flipar cada dia de nuevo. Tuvimos que inventar nuestro propio lenguaje para poder hablar de las cosas que estamos viendo (tambien para saber si estamos viendo lo mismo o uno tiene halucinaciones). Escribiendo sobre la barrera de coral solo se puede captar la impresión que deja en ti: una psychodelia sin fondo. Y asi, según nuestro codigo marino, se puede notar varios tipos de coral: el coliflor, el brocoli, el cerebro, la esponja, etc. A todo esto hay que anadir las vaginas submarinas, peces-papagayos, -payasos, -pijos, -bolis. Ademas tortugas y manadas de las creaturas de colores de rayas, puntos, manchas y unos raros pepinos de cuero-aspiradoras del fondo oceanico que nos permitio ver nuestro formador de buceo, un pequeño japones Takanashi. Esto era un trocito de todo lo pudimos ver. ¡queremos mas!

Buddy 'roo

2009-06-14T19:45:00.003+12:00

Byc w Australii i nie odwiedzic Australia Zoo to hanba. Poszlismy. Od razu trzeba zaznaczyc, ze to co my nazywamy zoo - ogrod (male) zoologiczny (zwierzeta sa w klatkach albo maja niewielkie wybiegi do dyspozycji) ma sie nijak do jego australijskiego odpowiednika. Tu, na ogromnych polaciach terenu, zwierzeta zyja na wolnosci albo w wielkich symulacjach tropikalnych krain i to one dyktuja warunki. Kolejne "miniswiaty" odgrodzone sa tylko metalowymi bramkami, ktore przekracza sie na wlasna opowiedzialnosc. Zwierzeta sa bardzo przyjazne, bo juz zdazyly przyzwyczac sie do ciekawskich intruzow, ktorych oprowadzaja po swoim domostwie albo ignoruja zajete wlasnymi sprawami. Kangury jedza ci tu z reki (albo masowo lezakuja), slonie radosnie pozdrawija trabami, pod nogami raz po raz przbiegaja dziwne jaszczury, a zatopione w oparach eukaliptusa koale wisza tuz nad glowami. W samym srodku zoo znajduje sie ogromny amfiteatr, gdzie co kilka godzin obywaja sie pokazy roznych gatunkow wezy, karmione sa krokodyle, a drapiezne ptaki prezentuja rozpietosc swoich skrzydel tuz na glowami zdumionej widowni. Troche sie obawialismy czy aby zaden orzel czy sokol nie pomyli nas ze swoim lunchem (pamietacie pewnie jastrzebia, ktory zaatakowal nas w Kioto?), ale obylo sie bez dramatycznych scen. Tym bardziej, ze przez caly czas czulismy na sobie czujne (niestety cyfrowe) oko Steva Irwinga, ktory dla tutejszych zwierzat byl kims na ksztalt biblijnego Noe. Ocalil wiele z nich od zaglady postepujacej cywilizacji, a inne zwyczajnie od zapomnienia. Ten oto zapalony lowca krokodyli w latach 70. zalozyl to zoo. Powinniscie go kojarzyc z niedzielnych porankow, kiedy puszczano jego filmy dokumentalne o dzikich zwierzetach. Australijczycy to sa poczciwi ludzie i taki Steve Irwing byl celebrity, az do swojej tragicznej smierci w 2006 roku. Smierci w sumie wymarzonej dla czlowieka, ktory cale zycie leczyl zwierzeta i bronil ich przed ludzmi. Nurkujac zginal ukluty kolcem jadowym plaszczki. Australia plakala jak po ksieznej Dianie.

Estar en Australia y no visitar el Australia Zoo seria una vergüenza. Fuimos entonces. Hay que destacar que lo que nosotros en Europa llamamos el Zoo, donde la majoria de los animales estan encerrados en las haulas o tinen poco espacio para vivir, tiene nada que ver con el zoo australiano. Aqui, los animales llevan una vida libre en los enormes simultanias de sus mundos y son ellos quien manda. Solo existen unas puertas que hacen de fronteras entre los especies y tu -querido espectador - las abres (si tienes huevos) o no. No hay que temer porque los peluches ya se han aconstumbrado a la existancia del "otro". Si te portas bien te dajan ver su rutina diaria (puedes ver como se bañan los elefantes o echar una siestita junto a los kanguros) o te ignoran si no respetas sus costumbres. Total, los kanguros comen te tu mano mientras unos enormes lagartos caminan entre tus piernas, tambien puedes acercarse a las koalas cuando quieras porque estas criaturas estan tan atontadas de las hojas de eucalipto que ni notan tu presencia. En el centro del zoo hay un amfiteatro donde cada dos o tres horas se organiza un show con los cocodrilos, serpientes o aquellos pajaros cuales les gusta mucho cazar su comida (en esta parte nos acordamos del halcòn que estaba demasiado curioso por nuestra comida en Kioto). No teniamios miedo de nada porque como sabeis tenemos super poderes y, lo mas importante, estabamos bajo la mirada alerta (lastima que la mirada era digital y de un telebim muy grande) de Steve Irwin quien en Australia Zoo llevo un papel parecido a Noe que cuido de su barco. Les salvo de la apocalipsis urbana y del olvido. Ese famoso en Australia (y E.E.U.U.) cazador de cocodrilos fundo ese Zoo en los años setenta y dedico toda su vida a cuidar de los animales y protegerles del ser humano. Los polacos le conocemos tambien de una serie documental estrenada en los domingos por la mañana donde hablaba sobre los especies feroces de la jungla. Para los austalianos Steve Irwin era un heroe y gran ejemplo para sus hijos y les costo mucho recuperarse despues de su tragica muerte en 2006. La muerte tragica pero ideal para un tio con el carrinio a los animales mas grande que todo el continente australiano. Murio buceando. Le pillo un especie de pez venenosa justo al corazon. Australia lloro como el Reino Unido lloro por la Lady Di. Asi de claro..

Kogo obchodzi Brisbane? / A quien le importa Brisbane?

2009-06-05T22:32:00.007+12:00

Kto w ogole kojarzy takie miasto w Australii? We wszystkim trzecie i odlegle od glownych metropolii spore miasto nie przyciagneloby naszej uwagi, ale jest brama do polnocnego Queensland, a polnocne Queensland to nie miejsce, ktore chcialoby sie przegapic. Poza tym, to tutaj wszystko sie zaczelo. Wszystko czyli Australia, bo to z balkonu ratusza odczytano deklaracje powolania do zycia federacji australijskiej (to jest dopiero niezla historia, ale musicie sami poszperac). Tak oto znalezlismy sie w tym spokojnym miasteczku z zamiarem pozostania 3 dni, ale ceny biletow do Cairns zmusily nas do dluzszego postoju. Bez zalu.
Brisbane to miasto, ktore najlepiej daloby sie opisac jako solidne. Solidne budynki, porzadna rzeka, nawet bussines district w sam raz. Krokodyli nie ma, jadowite weze unikaja centrum, rekiny wola cieplejsze rejony. To na pierwszy rzut oka. Po blizszym zbadaniu zagadnienia okazalo sie, ze miasto wibruje muzyka - w pierwsza noc, zupelnie przez przypadek i dwa kroki od hostelu, trafilismy na dwa koncerty, w barach lezacych na przeciw siebie i calkiem sympatycznie sie zagluszajacych. I tak co noc i w kazdym miejscu. Poza tym, wykorzystujac bulwary (o Krakowie! Kiedyz dorobisz sie kogos z jajami, kto zatwierdzi taka inwestycje!) i tworzac tam centrum kulturalne skladajace sie z teatru, dwu duzych galerii, biblioteki i muzeum, stworzona zostala przeciwwaga do wiezowcow city.
A centrum kulturalne nie od parady: w jednej z galerii odbywa sie wystawa impresjonizmu i realizmu amerykanskiego z kolekcji MoMA, w drugiej wystawy wspolczesnej sztuki chinskiej i aborygenskiej (to dwie oddzielne wystawy, multikulturalizm nie zaszedl jeszcze tak daleko). Swoja droga to w naszych poszukiwaniach aborygenskich udalo nam sie zalapac na prywatnego przewodnika po tejze wlasnie wystawie. Ale to juz calkiem inna historia.
Nawet muzeum miejskie, pelne zazwyczaj przypadkowych przedmiotow o znikomej historycznej wartosci bezwzglednej, ale istotne dla miejscowej spolecznosci, prezentuje dwie interesujace wystawy: prace mlodych regionalnych artystow i znaczenie drzewa silk oak dla rozwoju miasta. Temat nudny z pozoru, ale przedstawiony z polotem i pozwalajacy uzmyslowic sobie niebagatelna role jednej (sporej) rosliny.
Wracajac do tematu bulwarow, trzeba jeszcze wspomniec o fantastycznym basenie nad brzegiem rzeki z najbardziej odjechanymi instalacjami wodnymi, jakie widzielismy gdziekolwiek. A na wszystko spogladaja przechadzajace sie po parku ibisy. Mostow Ci tu coprawda niedostatek, ale za to rzeka Brisbane wykorzystywana jest do normalnej komunikacji miejskiej, wiec mozna zwiedzic nadbrzezne atrakcje z pokladu tramwaju wodnego, nie placac, normalnej w takich sytuacjach, daniny turystycznej.
Nic dziwnego wiec, ze w takim spokojnym, acz dynamicznym srodowisku, zyja wyluzowani ludzie. Sympatyczni i otwarci - australijczycy generalnie sa sympatyczni i otwarci, ale brisbenczycy jakos bardziej - zaczepiaja nas na ulicy, pytajac jak nam mija dzien i reagujac z dawno nie widziana radoscia na nasze pochodzenie. Wyglada na to, ze jestesmy tu pierwszymi Polakami.
I nawet deszcz pada tu jakos tak od niechcenia.

¿Quien ha oido de esta ciudad? Despues de pasar unos dias en Melbourne llegamos a la costa este de Australia para tomar el sol y renovar nuestro bronceado japones. Asi que volamos a Gold Coast pero se parecia demasiado a Marbella asi que decidimos pasar mas tiempo en el norte de Queensland. Y el norte de Queensland es un lugar que no deberia perder nadia. Llegamos a Brisbane y en principio pensabamos quedarnos alli solo 3 dias, pero los precios de los billetes a Cairns nos obligaron de quedarnos unos dias mas. No nos tenian que convencer demasiado tiempo.
Brisbane es una ciudad decente. Es la palabra que mejor lo describe. Unos edificios muy solidos, un rio como dios manda y el city no demasiado grande. Bueno, todo esto en la primera vista. Despues de investigar profundamente el asunto, tenemos que admitir que la ciudad vibra de la musica (en la primera noche encontramos 2 conciertos en los bares halladon uno en frente del otro). Y asì todas las noches.
Ademas en la orilla del rio han construido un centro cultural que hace equilibrium para los rascacielos del city. Y es un centro cultural bastante decente, con dos galerias, teatro, museo y biblioteca. Las exposiciones muy buenas, de Nueva York, de China y una local. Hasta el museo municipal, normalmente lleno de pobres artisticamente objetos, aquí es bueno. Una exposicion de los jovenes artistas regionales y otra sobre la importancia del silk oak. Parece aburrido pero lo han hecho muy bien y se puede entender que significaba este arbol para la comunidad.
En la orilla del rio hay tambien una piscina con unas fuentes y instalaciones aquaticas fantasticas. Y todo esto lo observan los ibis. No hay muchos puentes, asi que el rio es un medio de comunicación urbana normal y corriente y pudimos visitar la ciudad del barco por el precio del tranvia. Sin gastos para guiris.
No sorprende que en este entorno tranquilo y dinamico a la vez vive la gente simpatica y abierta (los australianos son simpaticos y abiertos en general pero aquí necesitamos solo 5 minutos para conocer tres personas en el bar. Mu' friquis los tres) que reacciona con una felicidad extraordinaria cuando oyen de donde venimos. Parece como si fueramos los primeros polacos en Brisbane.
Hasta llueve sin mucha convicción.

Descubierto en la tele australiana / Odkryte w australijskiej telewizji

2009-06-03T17:53:00.002+12:00

No worries

2009-06-01T15:08:00.000+12:00

Sroda

Przylecielismy do Melbourne, wlozylismy na nosy okulary przeciwsloneczne i jak zombie przeszlismy kilka mil do hostelu, utyskujac i bojac sie, ze plecaki juz na dobre zrosna nam sie z cialem. Zamiast wziac tramwaj, jak normalni ludzie. Calą poprzednią noc, spedzoną na lotnisku w Auckland, przegadalismy z Tomkiem i Ania, ktorzy lecieli na Samoa. Ludzie wokol spali na lawkach probujac oszukac oczekiwanie na poranny samolot, pragnac zahibernowac sie na kilka godzin, wtopic w szczeline za wibrujacym automatem do kawy, a my nie moglismy opanowac chichotu, ktory towarzyszyl wymienianym opowiesciom. Cala noc nie zmrozylismy oka. Stad zombie.

Dzieki Bogu za luzne zasady panujące w hostelach w Australii! Juz o 11 moglismy sie zamelinowac w pokoju i odespac.

Rzescy wyruszylismy na obchod miasta, ktory zaczal sie od dzielnicy Fitzroy. Okazala sie ona naszym ulubionym miejscem w Melbourne, byc moze przez podobienstwo do krakowskiego Kazimierza. Wygladla jakby ktos powybieral najfajniesze kafejki, bary i odjechane sklapy ze wszystkich miast jakie do tej pory widzielismy i ustawil je w szeregu na jednej ulicy. Spojrzelismy na siebie i zgodnie wybelkotalismy: nice!

Czwartek

Zwiedzilismy kolekcje sztuki aborygenskiej, ktora jest interesujaca, ale tez trudna w odbiorze. Szczesliwie podsluchalismy kilku przewodnikow, ktorzy objasniali symbolike tych obrazow-opowiesci. Symbole maja zaczenia, znaczenia ukladaja sie w historie. Te, ktore odnosza sie do plemiennych legend i mitow emanuja niesamowita energia, z tych, ktore opowiadaja wygnanie Aborygenow w glab kontytentu bije smutek. Wstep jest bezplatny. Duze sa wyrzuty sumienia.
Wczorajszy durny spacer pomogl nam powziac decyzje o odeslaniu kilku zbednych rzeczy do Polski. Samochod w Nowej Zelandii sprawil, ze stracilismy kontrole nad waga bagazu. Plecaki trzeba odchudzic, to takze swietny moment na upolowanie i wyslanie upominkow. Tylko jak trafic na cos wyjatkowego i w przystepnej cenie? Dylematu ciag dalszy i piwo na Brunswick Street (czyli na Fitzroy).

Piatek

Poranny wypad do St. Kilda, czyli "podmiejskiego kurortu, w ktorym melbernczycy spedzaja wolne dni na moczeniu sie w zatoce, wygrzewaniu na plazy i konsumpcji gigantycznych porcji jedzenia". Rozczarowujaco pusto i w remoncie.

Wizyta u fryzjerow. Oczywiscie na Fitzroy. Maja u starej baby, Adrian u mlodego Wlocha. Oboje wrocili z nowymi, modnymi na antypodach fryzurami. Zadowoleni.

W zwiazku z nowym wizerunkiem wyskoczylismy wieczorem na Fitzroy (sic!), wypilismy po Zywcu (ha!) i obejrzelismy afrykanski koncert. Milo. Brakowalo tylko australiskiego elementu. No worries, na pewno sie odnajdzie w dalszej czesci relacji.

Sobota

Poszukiwania prezentow ciag dalszy. Poszlismy na targ i nie moglismy oderwac wzroku od polskich kabanosow. Nareszcie. Steki z kangura i kielbasa z krokodyla. Nie jestesmy jeszcze na to gotowi.

Pomimo wyraznego oporu Adriana, ktory argumentowal, ze nie warto i nic ciekawego, pojechalismy do Docklands, w ktorym akurat rozpoczal sie festiwal ognia. Melbourne prawie sie spalilo w ostatnim, corocznym wielkim pozarze. Bylo sympatycznie, a fajerwerki byly wystrzeliwane z 25 rozmieszczonych na zatoce lodzi. Temperatura ok. 5 stopni.
Pozniej pobieglismy do kina na "Samsona i Delilah" - australijskie objawienie festiwalu w Cannes. Jak napisal krytyk: pozostawi posiniaczone serce, ale i nadzieje na poprawe. Maja mowi, ze posiniaczone serca dlugo dochodza do siebie.

Niedziela

Kupilismy pamiatki i zaczelismy sie martwic o pudlo, do ktorego to wszystko zdolamy zmiescic.

Poniedzialek

Na poczcie nie maja pudla wystarczajaco duzego, zeby pomiescic nasze rzeczy. Wyzebralismy wielkie pudlo ze sklepu sportowego, ktore po tuningu nadalo sie znakomicie. Paczka poplynela przez oceany. Maja mowi, ze juz jej nigdy nie zobaczymy. Adrian wierzy we wszechobecne australijskie "no worries, mate". Skoro oni sa tacy spokojni, to widocznie nie ma sie czym martwic.

Lecimy na wschodnie wybrzeze, niedowierzajac, ze spedzilismy tyle czasu w jednym miejscu.

E noho ra

2009-05-27T08:33:00.002+12:00

Wyświetl większą mapę

Una Gran Nube Blanca

2009-05-23T21:15:00.000+12:00

¡Queridos lectores! Estamos bien, no nos perdimos en el bosque, ni nos encarcelo Sauron en el Mordor. No escribimos nada tanto tiempo por dos razones principales: cansancio y la brecha digital. Estamos cansados de la intensa exploracion de Nueava Zelanda que por su intensidad nos quito todas las ganas de buscar un ordenador decente. Ademas parece que nadie lee las noticias que dejamos en español, porque desde un mes que viajamos hemos tenido 2 (dos) comentarios de los hispanohablantes.

Hablando de nuestras aventuras neozelandesas, esas se limitan practicamente de ver las maravillas de naturaleza (incontables), conducir entre las montañas (demasiadas) y visitar hostales (muy buenos). Lo que parece aburrido es realmente interesante poque la Madre Naturaleza vive aquí y no deja ni un metro quadrado de tierra sin algo impresionante. Antes de dar os un relato conciso de lo que vimos, unas impresiones generales. Nueva Zelanda no inspira ni culturalmente ni en el tema de comida porque todo es mas o menos de estilo ingles y los Maories vivem en reservas (casi). Asi qe la naturaleza es la unica razon para venir aquí. Otra cosa es el nivel de hosteleria. Si España tuviera un sistema de atencion al turista tan bueno, no se hubieran quedado los turistas solamente en las costas. En cada pueblo (que son mayoria, hay 2 ciudades como Dios manda) hay un centro de informacion turistica que no solo te puede reservar las actividades locales sino tambien el alojamiento en el destino de mañana y decir que especie de pajaros raros hcabas de ver en el aparcamiento y que vas a ver en un aparcamiento similar 1000 km mas al norte. Los hostales son muy limpios y bastante baratos y hay un monton de actividades del aire libre (bungy jumping, rafting, etc.). La unica cosa es que hace un frio acogonante y no tenemos ganas de contacto con el aqua helada.

Nueva Zelanda, como ya he dicho, consiste en los pueblos lo que la convierte en un pueblo despoblado. Lo que tiene sus ventajas y desventajas. La ventaja principal es que todo es muy compacto y los puntos de interes estan en la calle principal asi que no hace falta usar ni GPS, ni preguntar a los nativos que no se los entiende ni papa. Donde e dicen i, donde i dicen u, un horror. Pero son superamables y siempe intentan ayudar. Bueno pero la vida nocturna apenas existe, en el pueblo hay 1 o 2 bares ocupados por los nativos o estan cerrados. Los unicos centros de la vida urbana son Wellington y sobre todo Aucland. Christchurch, la segunda ciudad mas grande de NZ, parece un pueblo extenso. No hay na'. Desde alli empezamos nuestra ruta acogidos por una pareja alemano-neozelandesa. Asi que despues de aclimatizarnos, lavar los calconcillos y marcar la ruta empezamos la aventura. Ahora viene una lista corta de nuestros destinos. Habia mas cosas pero como a nadie le interesa lo que escribimos entonces no nos vamos a forzar. Bueno, pues desde Christchurch fuimos a Mt. Cook, el pico mas alto de NZ donde damos unos paseitos y visitamos el glacial de Tasman, que por el calentamiento global parece mas bien un lago grande, gris y triste.

Se me ha olvidado una cosa, para movernos por el pais utilizamos un metodo moderno que se llama Daihatsu Sirion y tiene mas o menos 10 caballos. Pero ha subido todas las montañas con nieve y lluvia y no ha pasado nada.

Desde el Mt. Cook fuimos a Fiordland, que es una zona verde, lluviosa y parece Noruega. Asi que alli cogimos un barco y navegamos un poco en un fiord maravilloso llamado Milford Sound. Desde alli cruzando los Alpes Neozelandesas llegamos al grlacial de Franc Josef, donde damos un paseo al estilo de los polacos tontos. 5 horas cruzando rios, subiedo montañas y cayendo al barro, pero merecia la pena.

Cuando quitamos la ultima capa de barro de nuestras caras nos trasladamos al Greymouth, que no es una ciudad bonita pero tiene un hostal de la hostia (Global Village) y ademas muy cerca estan las Pancakes Rocks donde el aqua hace un espectaculo impresionante. Desde la costa oeste cruzamos la ultima vez los Alpes y llegamos a la ciudad del nobre Maori Kaikura donde nos convertimos en observadores de la fauna marina como: focas (huelen fatal)ñ delfines (locos) y las ballenas (mayestaticas).

I asi poco a poco llegamos a Picton para trasladarnos a la Isla Norte. Cruzamos el Etrecho de Cook y descansamos del clima rural en Wellinton. Entre otras atraciones tiene un museo muy bueno (nos invitaron a un cafe). Desde la capital atacamos Mt. Egmont pero la intensa niebla no nos pemitio encontrar el pico, asi que nos rendimos. Era la unca vez que el tiempo impidio que hagamos algo que teniamos planifiquado. Hay que tener e cuenta que agui es invierno (de estilo gallego), hace frio y lleve casi simpre. Teniamos tanta suerte que cada vez que llegamos a un punto de partida a un trekking o otra cosa, el tiempo cambiaba y podriamos hacer todo.

Luego fuimos a Rotorua que se conoce por ser una zona vulcanica mas activa del mundo y de los pueblos Maories. Damos un paseo por la reserva natural de los geysers y lagos calientes que parecia infierno con tanto humo, olia a pedo y pecado.

Ayer fuimos a una playa con el agua caliente (calentada por el vulcano) y hoy llegamos a Aucland donde nos quedamos hasta la salida hacia Australia.

Wiesci z drugiej polkuli

2009-05-21T15:27:00.000+12:00

Drodzy czytelnicy, wszystko z nami w porzadku: nie napadly nas oposy, nie przepadlismy w lasach deszczowych, ani tez nie porwal nas Sauron.

Nasze milczenie spowodowane bylo dwoma czynnikami tj. zmeczeniem i brakiem przyzwoitego dostepu do internetu. Zmeczylismy sie intensywnoscia naszego przemierzania Nowej Zelandii, ktore juz ma sie ku koncowi, a ktora to intensywnosc wysysala z nas wszelkie checi poszukiwania komputera. Drugi powod to wlasnie brak tegoz komputera podlaczonego do internetu, ktory odpowiadalby standardom XXI w. Nowa Zelandia niespecjalnie przejmuje sie pojeciami takimi, jak globalna wioska czy spoleczenstwo informacyjne i na poziomie rozwoju informatycznego szczesliwie jest jakies 5-10 lat do tylu w stosunku do Europy. Da sie oczywiscie to przezyc, tyle ze uswiadamia nam poziom rozwoju jaki mamy w Polsce, na przyklad, a z ktorego nie zdajemy sobie sprawy, bo dookola wszyscy maja tak albo nawet lepiej.

Konczac juz temat technologiczny, musze stwierdzic, ze pobyt na antypodach, w kraju badz co badz nalezacym, sprawka kapitana Cooka, do kultury zachodniej, uswiadamia jak homogenicznym kulturowo tworem jest Europa. Wydaje nam sie, ze tak wielkie roznice dziela nas z Finami czy Grekami, ale okazuje sie, ze wiecej nas laczy niz dzieli. Ot taka refleksja z drugiego kranca globu.

Co do naszych nowozelandzkich przygod, to sprowadzaja sie one glownie do ogladania cudow natury, ktorych tu na kopy, jezdzenia samochodem i zwiedzania hosteli. Zanim jednak zaczne zwiezle opowiadanie tego, co widzielim, kilka uwag ogolnych.

Nowa Zelandia nie jest specjalnie inspirujaca ani kulturowo, ani gastronomicznie, wiec przyroda jest w zasadzie jedynym powodem, aby tu przyjechac. I jest to Powod, ktory nie potrzebuje pomocy innych powodow. Bedac w Nowej Zelandii nie sposob nie docenic rowniez rozwoju uslug turystycznych. Kiedyz w Europie tak bedzie?! W kazdej najmniejszej wiosce, z ktorych glownie sklada sie ten kraj, funkcjonuje kompetentne biuro informacji turystycznej, ktore nie tylko jest w stanie zarezerwowac miejsca na wszystkie lokalne atrakcje, znalezc miejsce w hostelu w nastepnej miejscowosci, do ktorej sie udajemy, ale takze poinformowac, jakie ptaki wlasnie widzielismy na parkingu i jakie bedziemy widziec na podobnym parkingu 1000km dalej. A wszystko to z usmiechem. Sama radosc. Hostele sa w miare tanie i zawsze czyste. Zalujemy tylko, ze jestesmy tutaj w zimie i wiele atrakcji nie nadaje sie na deszcz i zimno. A atrakcji jest co nie miara (splywy, bungy jumping, loty helikopterem, etc.)

Nowa Zelandia, jak juz wspomnialem, sklada sie z wiosek, co czyni ja wielka, slabo zaludniona wioska, co miewa swoje wady i zalety. Stan ten utrudnia przede wszystkim aktywnosci wieczorne, bo okazuje sie, ze o 17 zamiera zycie i wszyscy chowaja sie w swoich chatach popijajac herbate i ogladajac brytyjskie reality shows. Zaleta jest to, ze wszystkie wazne instytucje (stacja benzynowa, sklep, informacja turystyczna, hostel) mieszcza sie przy jednej drodze, wiec uzywanie GPSa jest zupelnie zbyteczne. Godnosci miejskiej broni (mowie to na podstawie tego, co zwiedzilismy dotychczas, bo przed nami jeszcze kilka dni w Auckland) wylacznie Wellington, czyli stolica, w ktorej rzeczywiscie czuc klimat miasta, jest swietne muzeum, teatry, etc. Wellington to 3. najwieksze miasto Nowej Zelandii, stolica i zdecydowanie tetniaca zyciem metropolia (ktora po Tokio zdaje sie byc sennym przedmiesciem). Przedmiesciem nie tylko zdaje sie, ale nim jest, drugie najwieksze miasto NZ czyli Christchurch, od ktorego zaczela sie nasza przygoda nowozelandzka. Po zaklimatyzowaniu sie, przepierce, naradach z autochtonami na temat trasy i srodka transportu, ruszylismy wspominanym wczesniej blekitym pierdolotem, czyli tajemniczym Daihatsu Sirion o mocy chyba 10KM na podboj wyspy poludniowej. Nie narzekajmy jednak na samochod, bo pokonal takie przelecze, podjazdy i tunele, ze kudy tym wszystkim terenowym toyotom. Trasa wiodla od Christchurch do podnuza Mt. Cook, czyli najwyzszej gory NZ, gdzie polazilismy w poszukiwaniu blekitnych jezior i lodowca Tasmana, ktory nie wyglada na lodowiec, tylko na wielkie, smutne, szare jezioro. Tym smutniesze, ze coraz wieksze w zwiazku z ociepleniem klimatu.

Nie wychodzac z podziwu nad widokami przedostalismy sie do Fiordlandu, czyli jak sama nazwa wskazuje, deszczowej norweskopodobnej krainy, ktora podarowala nam jeden dzien slonca wystarczajacy na zwiedzenie Milford Sound, czyli fiordu, ktory nazywany jest nie bez powodu, osmym cudem swiata. Stamtad alpejskimi drogami dojechalismy do lodowca Franca Josefa, na ktorym urzadzilismy sobie pieciogodzinny spacer z przeszkodami. Fajnie bylo i jak tylko otrzepalismy sie z blota, ruszylismy dalej, do Greymounth, ktore co prawda nie bylo specjalnie urodziwe, ale byl tam najlepszy hostel, w jakim dotychczas spalismy (Global Village), a poza tym bylo blisko kolejnej atrakcji, czyli skal nalesnikowych (chodzi raczej o takie nalesniki amerykanskie, wielowarstwowe), ktore w trakcie przyplywu wyrzucaly w powietrze fontanny wody i pary.

Z zachodniego wybrzeza, po raz kolejny przecinajac pogorze alpejskie, wrocilismy na wybrzeze wschodnie, konkretnie do slonecznego miasta Kaikura, gdzie podgladalismy okoliczna faune w postaci fok (smierdza strasznie i wygladaja na rownie leniwe, jednym slowem: lenie smierdzace), delfinow (jaki delfin jest kazdy wie) i wielorybow (widzielismy 3 sztuki, ktore pomachaly do nas ogonami, ale na szczescie nie bzikowaly tak, jak delfiny). I tak, krok za krokiem znalezlismy sie w Picton, miescie, ktore znajduje sie na mapie tylko dlatego, ze wyplywaja z niego promy na wyspe polnocna. A teraz moze takze dlatego, ze tam wlasnie dowiedzialem sie, ze nie zdalem, tam gdzie zdawalem (zainteresowani wiedza).

Po krotkiej przeprawie przez ciesnine Cooka wyladowalismy w Wellington, o ktorym juz wspominalem. Ze stolicy ruszylismy na, nieudany jak sie pozniej okazalo, atak na Mt. Egmont, ktora tak sie ukryla w sniegu i mgle, ze nie dostrzeglysmy jej ani my, ani odpowiedzialni z bezpieczenstwo na szlaku. Zatrzymujac sie chwile przy temacie pogody, to musimy przyznac, ze mamy duzo szczescia i w ciagu minionych dwu tygodni, ktore byly bardzo jesienne, deszczowe i chlodne, atak na Mt. Egmont byl jedynym przedsiewzieciem nieudanym z powodu pogody. Za kazdym zaplanowanym trekkingiem, wypogadzalo sie na krotko przez momentem, w ktorym dotarlismy na miejsce. Chocby nawet lalo przez dwa wczesniejsze dni. Niezrazeni wiec tym meteorolgicznym prztyczkiem w nos, postanowilismy poznac nieco kultury Maorysow i tak oto docieramy do miejsca, z ktorego pisze, czyli z miasta Rotorua. Dzisiejszego wieczora umowieni jestesmy na kolacje, tance i opowiadanie legend. Rankiem odwiedzilismy najbardziej aktywna na swiecie strefe wulkaniczna, ktora wyglada nieco piekelnie. Dym i para wydobywaja sie z sykiem z ziemii, kolorowe jeziora wrzacej wody bulgocza dookola, gejzery wytryskuja raz po raz i smierdzi zgnilym jajem, pierdem i wedzona szynka. Tak sie nawdychalismy tych gazow, ze az rozbolaly nas glowy.

Jutro, zgodnie z tytulem naszego bloga, pojedziemy pojezdzic troche tylkiem po piasku, a dokladnie po piasku podgrzewanym, bo skoro to strefa wulkaniczna, to nawet nad zimnym morzem kazdy moze wykopac sobie swoj basen z podgrzewana geotermalnie woda i wymoczyc w nim zmeczone cialo. Taka demokracja.

A pozniej to juz tylko Auckland.

Milford Sound

2009-05-14T20:42:00.004+12:00

Mt. Cook

2009-05-14T20:36:00.001+12:00

Wladcy przestrzeni

2009-05-09T22:50:00.003+12:00

Wiec, tak. Po krotkim, ale intensywnym pobycie na egzotycznej planecie Nippon wyladowalismy w samym srodku nowozelandzkiej zimy. W obawie, ze odmrozimy sobie pewne czlonki juz na starcie zaopatrzylismy sie w czapke (jedna) i rekawiczki, a takze przewodnik i jakos maoryska sage (zeby lepiej zrozumiec tutejszych mieszkancow, bo angielski jakim tutaj wladaja niewiele rozni sie od japonskiego... ale to juz inna historia..) i tratratra ...wynajelismy samochod. Ochrzcilismy go blekitnym pierdolotem, bo jak wjezdzamy pod gorke, to w obawie przed stoczeniem sie w doline, przyjmujemy postawe jak Aragorn na koniu i pomagamy mu jak mozemy. I tak bedzie przez nastepne trzy tygodnie: wesolo, na luzie i bez pospiechu, czyli fajnie. Niestety wciaz nie mozemy opisac mieszkancow i ich zwyczajow, bo jedyne, co napotkamy na naszej drodze to flaki rozjechanych kun lub zajecy (nie wiemy dokladnie). Zadne dzikie zwierzeta nas jeszcze nie zaatakowaly (patrz Japonia), ale wybieramy sie obejrzec pingwiny i foki, wiec wiele moze sie wydarzyc (bez obawy, na pewno opiszemy jak ktos/cos komus/czemus cos odgryzie). To, co zapiera dech w piersi to widoki, niesamowite lodowce i jeziora polodowcowe, zielone (pomimo zimy) gory i doliny, mieniace sie wszystkimi kolorami drzewa, jednym slowem wszechogarniajaca i dziewicza przyroda. Wcale nas nie dziwi, ze Peter Jackson wybral te, a nie inne plenery do "Wladcy Pierscieni".

Sayonara

2009-05-05T18:35:00.000+12:00

To see the bigger map

Widoki z pociagu z Tokio do Nikko

2009-05-05T02:37:00.002+12:00

Na specjalne zamowienie Pampersa - Japan by night

2009-05-05T02:07:00.002+12:00

Co tam w garnku / Que se quece

2009-05-04T18:32:00.015+12:00

Dzis moj ulubiony temat - jedzenie.
Kuchnia japonska jest slawna chyba przede wszystkim przez sushi i moze rowniez przez ogromne spozycie ryzu (70kg na osobe rocznie). To prawda, ale sushi wcale nie jest tu najpopularnieszym daniem. Najczesciej, przynajmniej w ciagu dnia, jada sie cos w rodzaju tresciwej zupy pelnej makaronu (z maki pszennej), ktora wydaje sie smakowac zawsze tak samo pomimo roznych dodatkow. Jako ze jest to najlatwiej dostepne danie, zjedlismy go juz zbyt duzo i nie mamy ochoty na wiecej, zwlaszcza po tym jak ostatnia porcja udekorowana byla surowym jajem.
Poza tym rzeczywiscie je sie sporo ryzu, aczkolwiek nasze doswiadczenia sa w tym temacie dosc ograniczone. Ryz jest jednak zasadniczym skladnikiem bento (o ktorym za chwile), a to z racji naszej mobilnosci czesto forma posilku. Pewnego dnia, zupelnie wyglodniali, wstapilismy do sympatycznie wygladajacej knajpki, w ktorej po dosc skomplikowanym zamowieniu dania u szczerbatego kucharza, zjedlismy bardzo smaczny ryz z sosem curry, jajko sadzone i kotlet z kurczaka.

A propos zamawiania, to nie jest ono tak skomplikowane jakby sie moglo wydawac. Przede wszystkim prawie kazde menu ma zdjecia, wiec w przyblizemiu mozna sobie wyobrazic jak dana potrawa bedzie wygladac. Gdy nie ma zdjec, na wystawie umieszczone sa atrapy dan, ktore sa malymi kiczowatymi arcydzielami sztuki uzytkowej. Pamietacie plastikowe pomarancze? Na wystawie japonskiej restauracji mozecie zobaczyc plastikowe spagetti z widelcem nakrecajacym makaron. Wyglada to naprawde apetycznie i zawsze mozna wskazac palcem na atrape, zeby zamowic.
Istnieje jeszcze jedna ciekawa mozliwosc zamowienia potrawy, w malych knajpkach, chyba zeby uniknac utrzymywania kelnera i kasjera, danie wybiera sie w automacie przed wejsciem (zazwyczaj ma zdjecia), ktory wyglada i dziala jak automat biletowy, a kupon, ktory z niego wypada wrecza sie kucharzowi. Ostatnia forma wybieranaia pozywienia to tzw. karuzela. Widzielismy taki sposob jedynie w barach sushi, wiec nie wiadomo czy jest czesciej spotykany. Jak sama nazwa wskazuje dania kreca sie przed nosem klienta na malym pasie transmisyjnym, a klient bierze sobie, co mu sie podoba. Cena zalezy od koloru talerzyka. Dobra wiadomosc jest taka, ze woda jest za darmo, a i zielona herbata sie zdarza. W barze sushi bylismy na targu rybnym w Tokio i bylo naprawde pyszne i swieze, chociaz moja tendencja to wybierania potraw dziwnych, zmusila nas do sprobowania ikry sledzia. A to wszystko na sniadanie.

Japonczycy czesto jedza podrozujac. Do jedzenia w czasie podrozy sluza bento, czyli pudeleczka wielkosc kartki A4, w ktorych mozna znalezc troche sushi, troche miesa, kawalek owoca, troche ryzu z wodorostami zawinietego w lisciu, kawalek jajecznicy (mocno sciete jajko w ksztalcie malej cegielki). Pelnowartosciowy obiad, tyle ze zimny.

Wersja oszczednosciowa to takie pudelko przygotowane w domu. Wtedy uczen lub bussinesman wracajacy pozno do domu, wyciaga menazke wielkosci cegly zawinieta w serwetke, na ktorej kilku poziomach miesci sie kolacja.
Istotnym elementem miejskiego krajobrazu sa automaty do sprzedazy wszystkiego do jedzenia i picia. Tak jak w Europie mozna w nich kupic zimne napoje,ale takze napoje gorace w puszkach np. kawe, ktorej ostatnio naliczylem 10 rodzajow w jednym automacie. Plus 8 rodzajow mrozonej. W automatach z jedzeniem mozna kupic frytki, kawalki pieczonego kurczaka i zupy. Nie dowazylem sie jeszcze sprobowac.

Jedzenie jest naprawde pyszne, lekkie i zaskakujace. Wspomniana kostka jajeczna jest slodka, slodycze sa z fasoli, wisienka dekorujaca kawalek sushi kiszona, a lody o smaku zielonej herbaty. Japonskie potrawy sa jednak przede wszystkim piekne.

Hoy mi tema favorito - la comida.
La cocina japonesa es famosa de dos cosas: de sushi y de arroz (los japoneses comen unos 70kg de arroz per capita). Y sì,es verdad pero hay màs cosas y sushi no es la comida mas popular en Japon. Lo que se come mas cada dia son sopas con fideos (soba). A pesar de que tiene muchos ingredientes diferentes siempre sabe igual. Como es un plato mas accesible ya hemos comido demasiado y ya no tenemos ganas para mas especialmente si la ultima sopa que nos sirvieron era con el huevo crudo.
Se come mucho arroz pero nosotros no tenemos mucha experiencia en este tema. Una dia llegamos a un bar humilde con un cocinero que deberia visitar el dentista pero ya y comimos un plato delicioso de arroz con salsa de curry, huevo frito y un fillete de pollo. Todo puesto como una torre con la base de arroz (para que no penseis que era un plato combinado del bar de la carratera de Carrion). Lo pedimos porque tenia buena pinta, un indicador que falla poco. Porque en los bares y restaurantes de Japon se pide por las fotos. Cada carta tiene fotos pues no hay luego sorpresa e la apariencia de plato (en sabor sì). Benditos que sean estas fotos y la persona que se le ocurrio esta idea porque si no hubiera las fotos probablemente hubieramos muerto de sobrecalentamiento del cerebro en el primer bar. Hay un meteodo mas avanzado de la presentacion de la especialidad del local, es decir los modelos de los platos de plastico. Son unas perfectas imitaciones de los platos con un toque hortera pero muy bien hechas. Siepre puedes llevar al camarero fuera del bar y dar uso a tu dedo indice enseñando que te parece bueno en este momento. Puede que tengas que sacar el cocinero de su puesto para enseñar lo que quieres porque no haya camarero ni cajero. En este caso hay una maquina de pedir que parece un automato de billetes de tren. Eliges un plato por las fotos, echas unos yenes, presionas el boton y te sae un cupon que luego se lo das al cocinero. La ultima forma de pedir es karuzela. Los platos se mueven alrededor de la barra/cocina y el cliente elige su plato. Solo lo hemos visto en los bares de sushi asi que no podemos decir si exsiste en otros establecimientos. El precio depende del color del plato y es muuucho mas bajo que en Europa. Ademas el te o el agua es gratis. Estuvimos en el sushi bar en la lonja de pescado en Tokio y creo que sushi no puede ser mas fresco y bueno, pero mi tendencia para elegir cosas raras nos obligo a comer un sushi con la hueva de herring. Para desayunar.

Los japoneses comen mientras viajan lo que no sorprende cuando se vea cuanto tiempo pasan en el metro, trenes o autobuses. El invento que permite comer viajando se llama bento y es una caja tamaño de la hoja A4 con un poco de todo. Puede tener algo de sushi,revuelto de huevo en la forma de un cubito,un poco de carne, una bola de arroz con algas envuelto en la hoja de una planta desconocida, algo de fruta, etc. Una comida como dios manda pero fria. La version barata del bento, hecha en casa se esta en una caja de metal de tamaño de un ladrillo, que envuelta en un pañuelo, lleva arroz, pescado o carne, ensalada de setas o algo parecido. Un estudiante o bussinesman que vuelve a casa muy tarde cena en el tren para ahorrar el tiempo.

Un elemento importante del paisaje urbano es la maquina de vending de todo para comer y beber. Igual que en Europa se puede comprar los refrescos, pero tambien las bebidas calientes, como el café, de cual he contado 10 sabores differentes (màs 8 frios). En los vending de comida se puede compra patatas fritas, medallones de pollo y sopas. No nos hemos atrevido todavia.

En general la comida japonesa es deliciosa, ligera y sorprendente. El cubito de huevo es dulce, las golosinas de habas,la cereza en el sushi es un picle y los helados de te verde. Los platos japoneses son sobre todo bonitos.

Przygoda dnia \ La aventura del dia

2009-05-01T13:21:00.004+12:00

Wczoraj zawitalismy do Kioto bladym switem, zostawilismy rzeczy w
hostelu i ruszylismy na spacer w kierunku centrum. Zeby spacer byl
ciekawszy, wybralismy trase wzdluz rzeki i tak sobie idac zobaczylismy
kamienne lawki. Postanowilismy zjesc sniadanie i kiedy juz
usiedlismy, wyciagnalem jogurt i nagle jogurt wyskoczyl mi z reki,
obryzgujac swoja kaktusowa zawartoscia plecak, kurtke i pol lawki.
Wciaz w szoku spojrzelismy wzdluz trajektorii plastikowego pudelka po
jogurcie i okazalo sie, ze jogurt wytracio mi z reki jakis wielkieptaszysko przypominajace jastrzebia. Ptaszysko to siedzialo na latarni na brzegu rzeki i
czychalo na piknikowiczow. Na szczescie mial dobre oko i trafil
dokladnie w wieczko jogurtu, wiec nie odnioslem obrazen fizycznych,
jedynie psychiczne i do wieczora spogladalem nieufnie w niebo. Poza tym
narazilem sie na nieprzyjemne spojrzenia Japonczykow, kiedy tak sobie
maszerowalem z plecakiem calym w bialych plamach smierdzacych
skislo-owocowo.

Kazdy dzien moze byc tym ostatnim.

Cuando llegamos a Kioto ayer por la mañana, dejamos las cosas en el
hostal y decidimos dar un paseo hacia el centro de la ciudad. Para que
el paseo este mas agradable cogimos la ruta por la orilla del rio.
Andando un rato y viendo el paisaje muy bonito, encontramos un banco
en un sitio ideal para desayunar. Saque el yogur de la mochila y de
repente el yogur volo y mancho la mochila,el banco,mis pantalones y
jaqueta con su contenido de sabor de cactus. Todavia en el estado de
shock observamos la trayectoria del yogur cayendo y vimos que era un
pajaro grande,como un halcon, que tiro el yogur de mis manos. El pajarito
este esquroso estaba sentado en la farola eserando la gente que elija
este banco para comer algo. Por suerte tenia buena punteria y agacho
con la pata solo la tapa del yogur entonces no sufre daño fisico
nunguno pero el resto del dia miraba el cielo asustado. Ademas los
japoneses me miraron bastante raro cuando andaba por las calles
oliendo a frutas y leche rancias, en este pais obsesionado con
limpieza.

Cada dia puede ser el ultimo.

Podroz na planete Nippon.

2009-04-28T00:07:00.000+12:00

Po dwoch pelnych dniach spedzonych w Tokyo nie mozna sie oprzec wrazeniu, ze bycie tu, to troche jak pobyt na innej planecie. Kazdy cos tam o Japonii slyszal, czytal, zna z opowiesci (i bardzo duza czesc tych wyobrazen ma pokrycie w rzeczywistosci), ale sa tez rzeczy, ktore wciaz zadziwiaja i zaskakuja. Po pierwsze pomieszanie realnosci z fantazja i podrozami do swiata dziecinistwa, co znalazlo swoje ucielesnienie w tabunach chodzacych po tokijskij ulicach lolitek w szkolnych mundurkach, wszechobecnosci koloru rozowego i miekkiego pisku "kawaii", ktory komentuje wszystko to, co milutkie, dzieciece, kolorowe i niewinne jak wizerunek Hallo Kitty, bialego kotka z duzymi przestraszonymi oczkami. Jednak kolorowy i lepki az do bolu kicz japonskiej popcultury idealnie stapia sie z tradycyjna Japonia naszpikowana obecnymi na kazdym rogu swiatyniami szintu albo buddyjskimi, gdzie miedzy dwoma parkanami zderza sie tradycja z nowoczesnoscia, stare z nowym, sacrum z profanum. Ta swoista mieszanka, gdzies indziej pewnie wybuchowa, tutaj nikogo nie razi ani nie dziwi, a gdzies w tym wszystkim zachowana jest dziwna harmonia. No bo na przyklad konczysz swoj wystep w jednym z ulicznych barow karaoke i w drodze powrotnej do domu wpadasz na chwile do swiatyni, gdzie albo wyklaskujesz swoja modlitwe albo wieszasz karteczke z zyczeniem, ktore do tej pory sie nie spelnilo. Noc na pewno nie zastanie Cie niespokojnym snem..
Zdarzaja sie rowniez zjawiska niespodzianki jak ostro-slodki smak sledziowej ikry na jezyku (tekstura ikry przypomina chropowata gumowa zelke), wypchany niedzwiedz polarny w samym centrum rybnego targu albo latwosc z jaka japonczycy zasypiaja na stojaco jadac metrem do pracy i co ciekawe, zawsze dokladnie wiedza, kiedy nalezy sie obudzic, by nie przegapic wlasciwej stacji. Nie dorastamy im w tej praktyce do piet! Moje proby plynnego i nieskrepowanego przemieszczania sie miedzy kraina Morfeusza i Kraina Kwitnacej Wisni zawsze konczyly sie bolesnem kuksancem w bok i dziwnie zrozumialym i znanym mi od kilku lat "szybciej wysiadamy"!Wlasnie, przemieszczanie sie. Zadziwiajace jest to, ile osob miesci sie do porannego metra, sa nawet specjalni pracownicy, ktorzy przywdziawszy wczesniej biale rekawiczki paraja sie wielce szanowana tu profesja "upychacza do metra". Ktos powiedzial, ze tam gdzie nie da sie juz nawet szpilki wetknac, oni potrafia upchnac trzy dzieciece wycieczki i dwoch zawodnikow sumo. Po wrazeniach dzisiejszego dnia stwierdzam, ze to prawda, a w 2mm szpare miedzy mna a mym sasiadem z pewnoscia daloby sie upchnac jeszcze ze cztery slonie. Grunt to ogranizacja, a tego Japonczykom nie mozna odmowic. Oprocz rzeczy prawdziwych oraz tych co zdumiewaja i zadziwiaja jest przynajmniej jedna polprawda, ktora nalezy zdementowac. Japonczycy wcale nie sa do siebie podobni! Przed naszymi oczami przewinelo sie juz z pewnaoscia kila tysiecy reprezentantow tego narodu i z trudnoscia moglibysmy wskazac dwie podobne do siebie osoby. Mali, wieksi, szczupli, owalni, kwadratowi, o jasnej lub ciemnej karnacji, noszacy sie mniej lub bardziej po europejsku,modni, oryginalni, a jesli tylko czegos nie odsypiaja to zawsze weseli i przyjazni, a nawet szukajacy wzorku cudzoziemca. Jest jedno miejsco w Tokyo, gdzie zbieraja sie tzw cos-playarzy i cos-playarki (od costium player), nastolatki przebierajace sie za realne lub wymyslone postaci (lolitki z fantazji erotycznych, bohaterow mangi, anime i gier komputerowych, maiko, gotyckie ksiezniczki etc.) po to, by ich podziwiac i portretowac. Obwieszonych aparatami turystow ani do jednego ani do drugiego nie trzeba specjalnie zachecac. My tez pstryknelismy tu i owdzie, demokratycznie, poswiecajac tyle samo uwagi staremu i nowemu, pieknemu i brzydkiemu, zywemu i nieozywionemu, za dnia i w nocy, z wizja albo zupelnie bezmyslnie, z ochota, a czasem juz tylko automatycznie walac w spust migawki...

Japonskie toalety

2009-04-27T03:10:00.000+12:00

Pierwszym objawem japonskiego zaawansowania technologicznego, jakie napotkalismy po przyjezdzie byly toalety. Wystarczy spojrzec na zdjecie, zeby stwierdzic, ze niewiele maja one wspolnego z naszymi wychodkami, a jesli dolozymy do tego instrukcje wylacznie po japonsku, rzecz najbardziej prozaiczna staje sie przygoda.

Oprocz funkcji tak oczywistych jak podgrzewanie deski i regulacja mocy splukiwania, kibelek ten posiaga rowniez funkcje bidetu (inna dla kobiet i dla mezczyzn), regulacje temperatury wody do podmywania, pochlaniacz przykrych zapachow (rowniez z regulowanym natezeniem), odglos splukiwania wody (tutaj Japonczycy podaja jakies pokretne wytlumaczenie o tym, ze kobiety krepuja sie zalatwiajac swoje potrzeby i splukuja wode, zeby stlumic wstydliwe odglosy). Mozna tez znalezc model ze swiergotem ptakow, ktory ma uprzyjemnic intymne momenty. Prawdziwie rewolucyjna funkcja jak na nasz gust, to zamontowany nad zbiornikiem kranik, ktorym woda wlewa sie do malego zlewiku na cysternie i stamtad do zbornika. Mozna wiec bezposrednio po skorzystaniu z toalety, umyc sobie rece, nie zuzywajac niepotrzebnie wody. Recycling na calego. Takie wzornictwo popieramy.

Przysznice tez sa ciekawe, ale nie az tak. Sa to raczej kapsuly niz kabiny prysznicowe, maja swoje wlasne oswietlenie i mam wrazenie, ze sa zaprogramowane na jakies japonskie oblucje, bo nigdy nie leci z nich taka woda, jaka w danym momencie chcialbym sie oblac.

A dzis to sie dopiero dzialo, ale to juz kiedy indziej, bo trzeba isc spac...

Tutaj wiecej informacji na ten wielce zajmujacy temat (po angielsku).

La primera senal de la ventaja tecnologica que tienen los japoneses que hemos encontrado estaba en los banos. Basta con mirar la foto para ver que no es el vater que conocemos ni de los restaurantes mas pijos. A parte de las funciones tan obvias como calentamiento del redondel o de la regulacion de la fuerza del agua, el inodoro este tiene:
- la funcion del bidet (opciones diferentes para hombres y mujeres)
- la regulacion de la temperatura del agua en el bide (claro que electronica)
- un cacharro que absorbe los odores (con la regulacion de intensidad por supuesto)
- un sonido grabado del agua cayendo (lo explican en una forma un poco rara, que las mujeres tiene mucha verguenza defacando y descargando el agua mientras, ocultan sonidos vergonzosos)
- un sonido del silbido de pajaros que deberian alegrar este tiempo de soledad
- lo que mejor nos gusto era un pequeno lavabo en la cisterna que permite lavar las manos mientras se llena la cisterna.

Las duchas tambien son interesantes pero no tan raras. Son mas bien capsulas que cabinasm tienen lampara propia y creemos que estan programadas para ofrecer una ducha tipica japones porque nunca sale el agua que deberia.

Bueno, las vistas de hoy eran mucho mas interesantes pero ya teenemos que dormir y lo contaremos en otra ocasion.

El tema es muy interesante. Aqui podeis profundizar el conocimiento del asunto.

2009-04-24T02:49:00.001+12:00

Skończyły się żarty, wiśnia zakwitła, czas w drogę.

Se acaban las bromas, el cerezo florece, nos vamos.

In culo alla ballena

2009-04-24T02:47:00.002+12:00

No to doczekaliśmy się. Dziś opuszczamy nasze rodzinne domy, do których nota bene zawitaliśmy na krótko i ruszamy w podróż. Nareszcie !!

Zaczynamy tradycyjnym włoskim życzeniem:

In culo alla ballena (e speriamo non scoreggi)!!

------------------------------------------------------------------------------------------------

Ha llegado el momento de despedirnos de nuestras casitas, a las que ya nos hemos acostumbrado. Mañana nos vamos a Londres y el viernes, por fin, a Tokio. Han pasado unas semanas, por un lado, muy cortas, porque no pudimos quedar con todo el mundo, no pasamos tiempo suficiente con nuestras familias, ni descansamos y, por otro lado, unas semanas eternas llenas de esperar y de planificar.

Nos despedimos de nuestras casas con el sentimiento que ya no pertenecemos a este lugar. Lo malo, o lo bueno dirían algunos, de viajar es que provoca un desarraigo. Echas raíces en sitios diferentes pero después de un rato, las cortas y cambias del sitio. Así terminas sin lugar propio y con muchos hogares alquilados. Vuelves al pueblo de toda la vida, en el que aparentemente no ha cambiado nada, a la gente que crees que conoces. Pero ya no encuentras el quiosco de toda la vida y tienes muy pocos temas en común con la gente. En general los lugares y las personas que echas de menos están siempre lejos, estés donde estés. Este tipo de vida es una elección propia y no lo escribo para quejarme, sino para reflexionar un poco sobre esta actividad tan prescindible y necesaria a la vez, es decir, viajar. No tiene sentido ninguno viajar en la forma que lo hacemos nosotros: no es la búsqueda del trabajo ni de una vida mejor, no es exploración de las manchas blancas en el mapa (porque ya no las hay), no son tampoco vacaciones.

No sé si es un viaje de iniciación en la vida adulta. A lo mejor sí. ¿Hacen falta más iniciaciones en nuestra sociedad? Así nos facilitaríamos la decisión cuándo salir de casa de los padres o cuándo tener hijos. Vaya, ¿pero quien puede decidir cuándo es el momento para la iniciación? Así muy fácil podemos volver a un sistema de normas muy estrictas y sin respeto a la diversidad de cada persona. Así que sin que nadie nos fuerce empezamos nuestra escapada al punto más lejano de España, que ha sido nuestro hogar durante tanto tiempo.

Si no entendéis estas divagaciones, no os preocupéis porque son las 2.30 de la mañana y probablemente mañana tampoco voy a entender nada de eso.

Los mensajes anteriores no son importantes para vosotros porque mejor que nadie conocéis el proceso de preparación del viaje, etc. No todos los posts estarán traducidos, intentaremos hacer todo lo posible para informar a todo el mundo del desarrollo del viaje, creyendo que le importa a alguien lo que escribimos.

A que sin más:

In culo alla ballena (e speriamo non scoreggi)!!

Znikający punkt

2009-04-24T02:47:00.001+12:00

Najgorsze jest oczekiwanie. Na podróż, na spotkanie, na odgłos drukarki na lotnisku i wypadające z niej karty pokładowe, wreszcie last call, zapięcie pasów w samolocie i powolne unoszenie się w przestworza. Przed oczami wciąż ten sam obraz, ta sama halucynacja: w zwolnionym tempie, od końca albo skacząc z jednej sytuacji w kolejną, bez żadnego porządku i logiki. Widzę uśmiechniętą twarz A. i jego palec, wskazujący jak wszystko to, co znane oddala się coraz bardziej, by wreszcie zniknąć z pola wiedzenia. Mlecznobiała hibernacja i rozpływamy się na chwilę.. na miesiąc ... nareszcie! A więc tak, niech to będzie gra! ZNIKAJĄCY PUNKT. Za każdym razem kiedy odważycie się musnąć klawiatury Waszych komputerów, my już będziemy gdzieś indziej..

Sakura en mi casa

2009-04-24T02:44:00.001+12:00

Parece que no llegaremos a tiempo a Japón para participar en la tradición de Hanami*. Pero no pasa nada porque de vuelta de compras para el viaje en Cracovia, hemos encontrado esta vista maravillosa en mi jardin. Bueno, no es sakura porque es cerezo común y no cerezo (que pobre es la lengua castellana en cuanto a algunas especies). En todos modos parece que el cerezo va a florecer dentro de nada y nos va a despedir a nuestro viaje al País del Cerezo Florecente.

Hanami (花見, lit. "ver flores") es la tradición japonesa de observar la belleza de las flores, pero por lo general se asocia esta palabra al período en que florecen los cerezos y en el que los japoneses acuden en masa a parques y jardines a contemplar los cerezos en flor. De finales de Marzo a principios de Abril, los cerezos florecen por todo Japón, de sur a norte acorde a los distintos climas existentes en las diversas regiones. Los primeros cerezos del año florecen en las islas de Okinawa en Enero (la región más meridional) y los últimos en la isla de Hokkaido (la región más septentrional). El pronóstico de florecimiento (sakurazensen (桜前線, 'sakurazensen')) es anunciado cada año por la oficina de meteorología. En esta celebración, la gente se dirige a los parques a contemplar los cerezos en flor, y habitualmente realizando un picnic, con la familia o con la empresa (es habitual ver a empleados de empresas guardando los mejores sitios debajo de los cerezos con días de antelación). El hanami continúa en la noche y es llamado yozakura (夜桜, cerezos de noche).

Sakura w moim domu

2009-04-24T02:39:00.000+12:00

Okazuje się, że fakt, że nie obejrzymy kwitnienia wiśni w Kioto nie jest żadną tragedią, bo po powrocie z zakupów w Krakowie, ukazał się moim oczom taki widok.

To jest co prawda kwitnąca czereśnia, no ale nie bądźmy drobiazgowi. Wiśni (choć nie piłkowanej) brakuje kilku dni, więc może sakura będzie nas symbolicznie żegnać.

A Wikipedii o sakurze piszą tak:

Sakura- japońska nazwa ozdobnych drzew wiśniowych (Prunus serrulata) i ich kwiatów. Owoc wiśni (nazywany sakuranbo) pochodzi z drzew innego gatunku.

Sakura jest powszechnie rozpoznawalnym i wszechobecnym symbolem Japonii, umieszczanym na wszelkiego rodzaju przedmiotach codziennego użytku, w tym na kimonach, materiałach piśmiennych i zastawie stołowej. Kwiat wiśni jest powszechnie wykorzystywaną metaforą ulotnej natury życia i jako taki często jest wykorzystywany w sztuce japońskiej, a także jest kojarzony z samurajami i kamikaze. Istnieje co najmniej jedna popularna piosenka ludowa o tytule "Sakura", oryginalnie przeznaczona na shakuhachi (bambusowy flet), a także wiele piosenek pop. "Sakura" jest także popularnym żeńskim imieniem japońskim.

Najbardziej lubianą przez Japończyków odmianą jest Somei Yoshino. Jej kwiaty są niemal całkowicie białe, lekko zabarwione bladym różem, szczególnie blisko łodygi. Kwiaty rozwijają się i zwykle opadają (lub "rozsypują się",, w języku japonskim) w ciągu tygodnia, zanim jeszcze rozwiną się liście. Z tego powodu drzewa wydają się niemal całkowicie białe. Odmiana wzięła swoją nazwę od wioski Somei (obecnie część dzielnicy Toshima w Tokio).

Co roku Japończycy śledzą sakura zensen, czyli Front Kwitnienia Wiśni. Co wieczór prognozy są nadawane po prognozie pogody w programach informacyjnych. Kwitnienie rozpoczyna się na Okinawie w lutym i zazwyczaj dociera do Kioto i Tokio na przełomie kwietnia i maja. Następnie przesuwa sie na północ, kilka tygodni później osiągając Hokkaido. Japończycy z uwagą śledzą te prognozy. Razem z przyjaciółmi i rodziną udają się do parków, świątyń i chramów na hanami - przyjęcie połączone z oglądaniem kwiatów. Festiwale hanami celebrują piękno sakury, a dla wielu są okazją do relaksu i podziwiania pięknych widoków.

Drzewa sakura znajdują się przy większości japońskich szkół i budynków publicznych. Ponieważ rok podatkowy i szkolny rozpoczynają się w kwietniu, w wielu częściach Honshu pierwszy dzień szkoły zbiega się z okresem kwitnienia wiśni.

Sakura zawsze była w Japonii symbolem ulotnego piękna i była ściśle kojarzona z samurajami i bushi. Życie uważano za krótkotrwałe i piękne, podobne w tym do kwiatów wiśni. Ten motyw pozostaje nadal obecny, często można go zaobserwować w kulturze popularnej (szczególnie w mandze i anime). W poezji japońskiej sakura jest powszechnie wykorzystywanym kigo (motywem wskazującym na porę roku).

Przygotowania

2009-04-24T02:32:00.000+12:00

Do rozpoczęcia wyprawy zostało jeszcze 10 dni. To niesamowite, że pomysł, który wpadł nam do głowy jakieś dwa lata temu, nie bez wpływu doświadczeń Olki i Tomka, niedługo nareszcie stanie się faktem. Jeszcze 10 dni przygotowań i ruszamy na drugi koniec świata, żeby odwiedzić miejsca, o których zawsze odwiedzeniu marzyliśmy i te, o których istnieniu jeszcze nie wiemy, a o powrocie do których będziemy marzyć przez resztę życia.

Wyprawa w zasadzie jest już przygotowana: mamy bilety, jesteśmy zaszczepieni, kończymy kompletować ekwipunek, zarezerwowaliśmy hostel w Tokio. Teraz pozostaje nam zająć nasze rozpalone głowy jakąś aktywnością, która pozwoli dotrwać jakoś do przyszłego czwartku.

Myślę, że skutecznym zabijaczem czasu będzie usystematyzowanie etapów, które przeszliśmy w drodze nas do tego momentu; a nuż komuś przydadzą się te informacje – nam na pewno przydadzą się one za kilka miesięcy, kiedy nasza wyprawa będzie już tylko wspomnieniem (a może wcale nie).

Trasa

Długo decydowaliśmy się jaką trasę wybrać, ile ma trwać podróż, ile czasu spędzimy w różnych krajach. Koniec końców sytuacja wyjaśniła się niejako sama: daty skonkretyzowały się w okresie pomiędzy zakończeniem pracy i ewentualnym podjęciem nowej, trasa wyznaczyła się przy kupnie biletów, a długość pobytu w poszczególnych krajach była wynikiem połączenia kalkulacji finansowych i loterii.

Początkowo chcieliśmy polecieć najpierw do Hong Kongu, stamtąd dostać się do Australii, Nowej Zelandii, Japonii i wrócić do Chin. Ta trasa wydawała się dość logiczna. Próbowaliśmy wyznaczyć zbliżoną trasę używając The Great Escapade – oferty kilku linii lotniczych, która wygląda na najlepszy sposób na poruszanie się po Australazji. Jakkolwiek strona internetowa tegoż programu jest bardzo zachęcająca, jest też równie mało konkretna. W bezowocnych próbach skontaktowania się z biurem The Grat Escapade, znaleźliśmy biuro podróży (www.travelnation.co.uk), które miało prowadzić sprzedaż pakietów, które nas interesowały. I ku naszemu miłemu zaskoczeniu okazało się to najlepszym krokiem w okresie przygotowań. Skonfundowani ciągłymi zmianami w trasie, wysłaliśmy do Travel Nation nieuporządkowaną listę miejsc, które nas interesują, długość podróży i przybliżoną datę wylotu. Błyskawicznie dostaliśmy odpowiedź i propozycję trasy, która pokrywała większość naszych oczekiwań. Po niewielkich poprawkach, kupiliśmy bilety lotnicze i tu dwie niespodzianki: pierwsza miła – bilety są z normalnych linii lotniczych (British Airways i Qantas), które traktują pasażerów poprawnie, mają normalne limity bagaży i nie każą dopłacać za maskę tlenową na wypadek awarii i druga, jeszcze milsza niespodzianka – cena. W bardzo optymistycznej wersji naszych wstępnych obliczeń przewidywaliśmy ok. 1500€ na osobę za bilety lotnicze. Okazało się, że za loty: Londyn-Tokio, Tokio-Christchurch, Auckland-Melbourne, Sydney-Singapur i Pekin-Londyn, zapłaciliśmy po 949 funtów. Dobry początek! Polecamy gorąco to biuro, bo to naprawdę profesjonaliści.

Tym samym ustaliła się też trasa naszej wyprawy. Wylatujemy z Londynu 24. kwietnia i zaczynamy w Japonii, gdzie spędzimy 10 dni, później 3 tygodnie w Nowej Zelandii, następnie 5 tygodni w Australii, skąd lecimy do Singapuru i tam zaczynamy azjatycką część wyprawy, czyli dwu i półmiesięczną podróż do Pekinu (patrz mapka). Lot powrotny zarezerwowaliśmy na 16 września, ale tak naprawdę powrót zależy od wyników egzaminu na studia i topnienia gotówki.

Szczepienia

Mieliśmy duże szczęście, że większość przygotowań do wyprawy przypadła na okres kiedy mieszkaliśmy w Hiszpanii. Ubezpieczenie medyczne objęło koszty szczepień, dzięki czemu zaoszczędziliśmy około 200€ w stosunku do kosztów szczepień w Polsce. W dodatku spotkaliśmy przemiłego lekarza, który rzeczywiście zainteresował się naszą wyprawą i starał się dobrać szczepienia jak najlepiej do naszego stanu zdrowia i trasu, którą mamy przebyć. Wyposażeni więc w złudną odporność na: tężec, błonicę, żółtaczkę a, b i c, dur brzuszny i grypę możemy stawić czoła wirusom. Przed malarią mamy bronić się Doksycyliną, której możliwe efekty uboczne składają się na chorobę, która na pewno skończy z ludzkością.

Ekwipunek

Pomni na zalecenia bywałych w regionie podróżników, wychodzimy z zasady, że czym mniej naładujemy do plecaków, tym lepiej. Problem jednak w tym, że w Japonii będziemy wiosną, w Nowej Zelandii tamtejszą jesienią, w Australii zimą, a w części azjatycka doświadczymy pełnego spektrum meteorologicznego.

Zamierzamy zabrać: kilka zmian bielizny, 2 pary spodni, polar, kurtkę przeciwdeszczowo – przeciwwiatrową, śpiwór, matę samopompującą, dobre buty, przewodniki i kilka innych przydatnych drobiazgów (pełna lista w następnym wpisie).

Przewodniki

Zapakujemy do plecaka 3 przewodniki - po Japonii z Lonely Planet, po Nowej Zelandii i Australii z hiszpańskiej serii Guía Azul. Nie jestem fanem Lonely Planet, ale trzeba przyznać, że trudno o bardziej praktyczny przewodnik. Guía Azul zawiera dużo więcej ciekawych opisów miejsc, ale część praktyczna jest uboższa. Nie można mieć wszystkiego, wkrótce przekonamy się jak się sprawdzają w trasie te dwie filozofie.

W związku z tym, że Japonia jest pierwszym przystankiem, tę część mamy mniej więcej przygotowaną. Korzystając ze strony japan-guide.com opracowaliśmy trasę, która pozwoli nam zobaczyć jak najwięcej i jak najtaniej. Mamy kilka pomysłów na Nową Zelandię i kompletnie żadnego na Australię, ale jesteśmy wolni, piękni i pomysłowi i będziemy improwizować wykorzystując te trzy zalety.

Jutro wielkie zakupy, spotkania z przyjaciółmi i gorączki przedwyjazdowej ciąg dalszy.